Ik zit zojuist de speech van Arie Slob te lezen. Arie heeft deze speech op 17 november op het Congres van de ChristenUnie gehouden. Daarin gebruikt hij het woord radicaal, dat afkomstig is van het woord radix, wat wortel betekent. Het volgende citaat is afkomstig uit zijn speech

“Wij zijn een gewortelde partij, en onze politici proberen politiek te bedrijven vanuit hun diepste wortels. Wie geworteld is, slaat niet zo snel op hol.
Zúlke radicaliteit uit zich niet in schokkende uitspraken en extreme standpunten, maar in een radicale levensstijl. En in ons geval: in een radicale stijl van politiek bedrijven. Zoals de apostel Paulus het schrijft (Efeze 3): ‘geworteld en gegrond in de liefde’. Die gewortelde stijl blijft hetzelfde als omstandigheden en posities wisselen”

Deze uitspraak, trof mij in het licht van de discussie, die helaas in de media is gevoerd, over de vraag of politieke vertegenwoordigers van de ChristenUnie de homoseksuele praxis erop na kunnen houden. Een gerechtvaardigde vraag die, zoals ik in een eerder weblog al eens schreef, in een veel breder perspectief geplaatst dient te worden. Een ding moge duidelijk zijn, wij mogen ons geworteld weten in het onfeilbare woord van God.

Een tweede aspect dat in het praktische politieke bedrijf van alle dag is geworteld is het vaststellen van de begroting. Wat een verschil om de begrotingsvergadering mee te maken als wethouder. Ik merk deze middag dat de eenheid in het college tussen de wethouders en burgemeester groter is dan de eenheid in de coalitie. Men tracht elkaar “vliegen af te vangen” en vanwege het feit dat moties uit verkeerde kokers komen worden moties niet gesteund, terwijl als men eerlijk bij zichzelf te rade gaat een aantal moties best had kunnen steunen. Helaas is het niet voor iedereen even gemakkelijk om de politieke realiteit van vandaag te accepteren. Zo sneuvelt een motie van de ChristenUnie over vrijliggende fietspaden langs de Harderwijkerstraat. Fietspaden die ook met een omlegging N303 noodzakelijk geweest zouden zijn om de verkeersveiligheid voor deze groep weggebruikers te verhogen. Dat het werkt bewijst de inrichting van de van Geenstraat. In de Stentor van 23 november 2007 wordt in een commentaar van een lezer op een artikel over klompenpaden dit ook genoemd.

Afgelopen weekend ben ik naar Ladelund, Husum/Schwesig en Wyk auf Fohr geweest. In Ladelund worden sinds de jaren 60 Puttenaren gastvrij ontvangen door de Ladelunders en worden de verschrikkingen van de Tweede Wereld Oorlog samen herdacht. Samen met de burgemeester representeerde ik de gemeente en mocht ik samen met hem een krans leggen bij een van de massagraven op het kerkhof van Ladelund. In dat graf ligt o.a. een broer van mijn vrouw’s opa begraven. Meer dan 100 Puttenaren zijn in Ladelund als gevolg van de razzia in 1944 omgekomen. Wat veel indruk op mij heeft gemaakt is de gastvrijheid van de Ladelunders, de banden die er in de loop der jaren zijn ontstaan tussen Puttenaren en Ladelunders. In het bijzonder maakte pastor Richter, die zich in de 50’er en 60’er jaren heeft ingezet voor verzoening tussen Putten en Ladelund, veel indruk op mij. De manier waarop hij spreekt, zijn oprechte betrokkenheid en wijsheid hebben veel indruk op mij gemaakt. De gemeenschappelijke worteling, zoals de Paulus beschrijft in Efeze 3 schept hier een band.

Na Ladelund hebben de burgemeester, zijn vrouw en ik nog een bezoek gebracht aan Wyk auf Fohr, de geboorteplaats van Generaal Christiansen, die de opdracht tot de razzia heeft gegeven. Het was voor het eerst dat er namens het gemeentebestuur een officieel bezoek is gebracht. In 2004 is een groep Puttenaren al op bezoek geweest. Wyk heeft voor Putten erg gevoelig gelegen, omdat van 1964 tot 1980 op Wyk een straat is vernoemd naar Generaal Christiansen. Veel protesten o.a. vanuit Putten (Klaas Friso) en Ladelund (Pastor Richter) hebben er uiteindelijk toe geleid dat de straat een andere naam heeft gekregen.

Op de terugreis hebben wij het kamp Husum/Schwesig bezocht, waar ook een aantal Puttenaren zijn gestorven. Na deze resi ben ik van mening dat iedere Puttenaar dit eenmaal gedaan zou moeten hebben. Ik heb veel gelezen over de razzia, bezoek al jaren de herdenkingen in Putten, ik hoor de verhalen van opa’s en oma’s, maar een bezoek aan het gebied waar zovelen het leven hebben gelaten heeft mij nog eens extra doen beseffen hoe verschrikkelijk het gewwest moet zijn, maar wat nog veel belangrijker is, om te ervaren dat verzoening mogelijk is.

Zeker als je ziet dat een overlevende een krans legt bij een monument voor gevallen Duitse militairen, als je ziet en ervaart hoe directe nabestaanden (zonen, dochters, broers en zussen van weggevoerden) hiermee omgaan. Ik vond het indrukwekkend.