Er ligt een politiek woelige week achter mij. Afgelopen donderdag werd het grootste deel van de raadsvergadering in beslag genomen door de discussie over de hoogte van het krediet dat beschikbaar gesteld moest worden voor de renovatie van sportpark de Eendracht, alwaar Rood Wit 58 haar thuishaven heeft.

In een van mijn vorige weblog: sport is alles? heb ik mijn visie op sport beschreven. Het feit dat de raad meer middelen beschikbaar heeft gesteld aan Rood Wit dan door het College was voorgesteld vind ik voor Rood Wit een goede uitkomst. Zij durven en kunnen nu hun lang gekoesterde wens verwezenlijken. Had dat dan niet gekund als het voorstel van het College was gevolgd? Ik denk dat het dan lastiger, maar niet onmogelijk was geworden, zeker gezien het feit dat het College zich bereid had verklaard op basis van nacalculatie de financiële situatie nog eens tegen het licht te houden.

Nu gaat het in de politiek niet altijd alleen om de inhoud, maar zeker ook over het "spel", de weg waarlangs een debat wordt gevoerd. Veel Puttense raadsleden zijn inhoudelijk goed en richten zich daar volledig op, maar dan is die andere tak van politieke sport wat onderontwikkeld. In Putten hebben wij een paar raadsleden die het politieke spel heel goed beheersen. Onafhankelijk van een waardeoordeel mijnerzijds constateer ik dat Henri Luitjes van de PvdA/GroenLinks fractie een van die raadsleden is die het politieke spel goed kan spelen. Ook Wien van den Brink is daar een meester in. Beiden heren lijken zich thuis te voelen in de politieke Arena en zijn niet wars van een stevig robbertje theatraal gedrag.

Henri Luitjes dacht de reden gevonden te hebben waarom het College voorstel "magertjes was:" Hij citeerde uit mijn bijdrage aan de jubileumgids van Rood Wit, waarin ik schrijf

" Al ben ik dan een blauwe, ik draag Rood Wit een warm hart toe. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de mensen van Rood Wit, waarmee ik veel contact heb, maar ook als ik eens een wedstrijd kom kijken, ervaar ik hartelijkheid zonder poespas. Als Putter houd ik daarvan."

Nu ben ik vanaf mijn 15e al wekelijks bij SDC te vinden, maar dat terzijde. In veel gemeenten zijn er blauwen en rooien. Ik denk bijvoorbeeld aan Spakenburg, misschien wel het bekendste voorbeeld in voetballend Nederland, De rooien (IJsselmeervogels) en de blauwen (SV Spakenburg) hebben al menig heroïsch voetbalgevecht uitgevochten. In het afgelopen jaar toen de blauwen kampioen werden, na 3 jaar de rooien, mocht de rooie burgemeester van de Groep, de blauwen huldigen. Ik heb mij laten vertellen dat de blauwe supporters scandeerden: "Melis is een Blauwe"

In Veenendaal waar het rood van DOVO en het blauw van GVVV elkaar op het hoogste niveau bestrijden. In Nijkerk waar het blauw van Veensche Boys en NSC op moeten boksen tegen het Oranje van Sparta. Kortom genoeg blauwe en rode voetbalgevechten.

Blauw en rood zijn ook leuren die gebruikt worden als aanduiding van politieke partijen, gevoelens, en gebruikt worden in spreekwoorden. Op www.wikipedia.nl staat o.a. over de kleur rood:

Gevaar: Rood is een kleur die snel de aandacht trekt, en wordt gezien als een teken van gevaar. Een rode lijst is dan ook een opsomming van mensen, dieren, ... waar gevaar aan verbonden is. Rood is o.a. de kleur van de woede.
In de politiek wordt rood gebruikt als kleur van de revolutionaire, linkse groepen. In iets zwakkere vorm is rood de symbolische kleur van het socialisme in al zijn varianten, en daardoor ook van de PvdA, en van SP:
In een boekhouding worden rode kleuren gebruikt voor negatieve getallen, ofwel schulden. Als iemand een schuld heeft aan zijn bank, wordt dit rood staan genoemd.
Blauw staat voor: puur of zuiver. Blauw is in de politiek de kleur van de liberalen: in Nederland van de VVD.
Met blauw bloed wordt bedoeld dat iemand van adellijke afkomst is.
Een blauwe was oorspronkelijk een scheldwoord voor iemand van Indonesische afkomst. Men heeft dit echter omgebogen in een geuzennaam.
Rood en Blauw kwamen donderdagavond bij elkaar in de raadsvergadering. De rode PvdA/GroenLinks fractie wilde wel wat rode cijfers riskeren in de gemeentelijke begroting. Zij diende dan ook een amendement in voor meer geld. De blauwe VVD wilde daar niets van weten. Na een schorsing, waarin partijen met elkaar in conclaaf gingen wilde de oranje SGP niet rood kleuren. Het groen van het CDA en het Blauw van de ChristenUnie bleken voor deze keer wel wat rood te willen kleuren, zelfs Gemeente belangen, bleek na stemming rood te willen kleuren.
Nu zit melk vaak in een blauw pak, en yoghurt in een groen pak, karnemelk daarentegen wordt rood verpakt. Van blauw naar rood is een oplopende zuurgraad. De PvdA/GroenLinks fractie smaakte afgelopen donderdag, door hun goede politieke spel het zoet van de overwinning, maar ik vraag mij af of daarmee de zuurgraad, die zij vaak tonen in het debat daarmee ook afneemt.