Zo af en toe bezoek ik nog wel eens lezingen en bijeenkomsten die op mijn vakgebied (HRM) liggen. Zo was ik afgelopen week op een seminar over het rendement van organisatieontwikkeling. Nol Groot, de bijna ex-directeur van NS-reizigers vertelde hoe hij met zijn managementteam de veranderingen bij de NS heeft aangestuurd. Moraal van het verhaal: geef mensen, die hun vak verstaan voldoende ruimte om hun werk te doen en geef hen zoveel mogelijk verantwoordelijkheid voor hun eigen werk.

De tweede spreker van deze middag was Joop Swieringa, auteur van het boek "Gedoe komt er toch" Hij veegde de vloer aan met gangbare managementtermen als: draagvlak creëren, betrekken van mensen, de top moet er achter staan etc. Bij organisatieverandering gaat het erom hoe je met "gedoe" omgaat. Voor een goed besluit hoef je geen draagvlak te vinden, omdat het goed is zei hij. Managers hebben nogal eens de neiging om met formele afspraken op gedoe te reageren. Ten diepste sla je dan de plank mis.

Ik moest even terugdenken aan afgelopen dinsdagavond, toen wij het in de Commissie Ruimtelijke Zaken hadden over de plannen op het terrein van de DaCosta school. Het College heeft een referentieplan uitgewerkt en heeft de bedoeling om aan een aantal ontwerpers te vragen om het referentieplan uit te werken tot een stedenbouwkundig plan. Zo is het woningbouwprogramma en de prijsklassen een randvoorwaarde. Niets mis mee zou je zeggen. Wel dus, de ene partij wilde weten welke invloed de kredietcrisis heeft op de verkoop en aanneemprijzen, de ander vindt levensloopbestendig niet hetzelfde als geschikt voor senioren, een derde wil sociaal bouwen, veel allure en een parkeergarage (schaap met 5 poten) kortom veel gedoe.

Aan mijn voorstel om al deze vragen aan de ontwerpers mee te geven werd geen gehoor gegeven. Gevolg: een aantal maanden vertraging in de opdrachtverstrekking en dat terwijl er voor ruim 2.000.000 Euro aan grond ligt te schreeuwen om bebouwd te worden. Partijen die zich zorgen maken om de doorloopsnelheid van gemeentelijke gronden, moeten zich wat mij betreft realiseren dat zij mede debet zijn aan sommige vertragingen.

Politiek is per definitie gedoe: Is het niet zo dat in de politiek gelijk hebben en gelijk krijgen vaak twee verschillende zaken zijn. Oude rekeningen moeten vereffend worden, het goede voorstel komt uit de verkeerde hoek en daarom wordt het gelijk niet gegund, emoties, emoties en nog een keer emoties zijn in de politiek vaak aanwezig. Dat maakt het aan de ene kant lastig, maar o zo boeiend om in dat krachtenveld te opereren.

Afgelopen week ben ik veel buiten de deur geweest. Zo mocht ik afgelopen dinsdag op een bijeenkomst van NEDVANG, de stichting die namens de producenten in Nederland de afspraken nakomt, zoals die in het verpakkingenbesluit zijn gemaakt. Deze stichting betaalt o.a. de vergoeding die wij ontvangen voor onze kunststof inzameling. Voor ruim 100 genodigden, gemeenten en afvalverwerkers mocht ik vertellen hoe Putten de inzameling heeft georganiseerd en wat daarvoor nodig was. Moraal van het verhaal is, gemeenten moeten een systeem kiezen dat bij hen past en hebben in mijn ogen de morele verplichting het zo te regelen dat de burger de betaalde verpakkingstax weer terugkrijgt in de vorm van lagere kosten voor afvalverwerking. In Putten lijkt dat te gaan lukken.

Donderdagavond was het keet. De commissie samenleving mocht zich uitspreken over het ketenbeleid. Een ding is duidelijk niemand wil de keten kwijt, maar beseft dat er wel afspraken gemaakt moeten worden. Niets doen, zoals een van de fracties voorstelde leidt uiteindelijk tot sluiting van alle keten. Het Bureau Eerlijke Mededinging zal namelijk alles doen wat in haar vermogen ligt om de keten te laten sluiten. Een rechter zal eerder geneigd zijn een goed gedoogbeleid toe te staan, dan een aanpak van laat maar waaien. Ook hier geldt, praat over keten en je hebt een hoop gedoe.

Geert Wilders zorgde deze week ook voor een hoop gedoe. Belachelijk zoals de pers hem heeft gevolgd de afgelopen week. In Den Haag is top overleg over bezuinigingsmaatregelen die zijn weerga niet kennen, maar de pers volgt Geert Wilders op zijn publiciteitsreisje naar Engeland.

Geert Wilders die vindt toch dat landen hun grenzen moeten sluiten voor mensen, die haat zaaien en een gevaar vormen voor de stabiliteit in het land? Hij vergeleek Nederland, nog niet eens zolang geleden in het parlement met een huis, waaruit je ongewenste gasten moet weren. Nu doet de Engelse regering precies wat Geert Wilders in Nederland voorstaat en nu is het weer niet goed. Ik vond Wilders de afgelopen week een beetje een zeurpiet met zijn gedrag. Oh, dom van mij, ik was even vergeten dat Geert geen Moslim is.

En passant vindt Geertje, Gordon Brown, de Engelse premier ook nog eens de grootste lafaard van Europa. Kennelijk is hij vergeten dat sinds 2005 de Engelse regering al 270 keer mensen de toegang tot het land heeft geweigerd.

Ik vind overigens wel dat parlementariërs vrij moeten kunnen reizen en spreken binnen de EU.

Al met al was er weer een hoop gedoe rond onze steeds weer opzienbarende, far right, zoals de BBC hem betitelde, parlementariër.