Prediker schreef in het Oude Testament dat er overal een tijd voor is. Zo is er, vrijelijk vertaald, een tijd voor werk en voor rust, een tijd voor vreugde en een tijd voor verdriet. Tijd is a.h.w. naast ruimte (hoogte, breedte en diepte) een vierde dimensie. Het verschil is at wij ons in de ruimte vrij kunnen bewegen, maar in de tijd niet.

In de afgelopen weken stond her- en gedenken aan een angstige tijd, waarin ons land van haar vrijheid was beroofd, centraal. Door het verstrijken van de tijd, zijn er steeds minder mensen die de verschrikkingen, de angsten en spanningen nog kennen, die in de oorlog steeds aanwezig waren. Daarom is het is voor naoorlogse generaties goed om te leren, te beseffen en te weten wat onze vrijheid heeft gekost. Ieder oorlogsgraf is daarvan een duidelijk teken. Mijn generatie die, die tijd niet heeft meegemaakt, zal nooit hetzelfde ervaren als de generaties, die ons voorgingen.

Toch vechten velen uit mijn generatie, al jaren voor vrijheid in gebieden waarin de vrijheid geweld wordt aangedaan: Irak, voormalig Joegoslavië en Afghanistan. Duizenden hebben in die gebieden dienst gedaan en doen dat nog voor de vrede en veiligheid van mensen. Het strijdtoneel is in een ander gebied in een andere tijd, maar de waarden waarom het gaat zijn dezelfde.

In de huidige tijd, waarin onze luxe wordt “bedreigd” door de economische neergang komt de vraag op ons af of wij bereid zijn te delen en ons in te zetten voor mensen die het moeilijk hebben? Ver weg, maar ook dichtbij. Deze vragen spelen op elk politiek niveau van Internationaal tot plaatselijk.

Vragen die ieder voor zich kan stellen en waarop ieder voor zich een antwoord kan formuleren. Binnen nu en 10 maanden zal iedere stemgerechtigde weer de kans krijgen om zijn of haar stem te geven aan een partij die daar, volgens de kiezer, de beste antwoorden op heeft. Op 4 juni 2009 wordt uw mening gevraagd over Europa en op 9 maart 2010 mag u plaatselijk uw stem geven.

Er was eens een tijd, waarin er “gevochten” is voor het stemrecht. Ik vind het schrijnend om te zien hoe velen dat verworven recht verkwanselen door niet te gaan stemmen. Er zullen legio redenen voor aan te voeren zijn: Teleurstelling, desinteresse, gemakzucht, etc. Een ding weet ik zeker, de tijd waarin wij leven, vraagt om mensen die antwoorden hebben voor vaak complexe problemen. Politici, die alleen problemen benoemen en geen oplossingen en ideeën aandragen verdienen een gezonde dosis wantrouwen van de kiezer, dat hebben andere tijden ons wel geleerd.

Termen als er moet beter gecommuniceerd worden, betrek de bewoners erbij te zijn vaak niet van de lucht. Ik roep al die bewoners, die dat ook vinden op om zich aan te sluiten bij een politieke partij en zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Zo kan invloed worden uitgeoefend op de werkwijze van de plaatselijke politiek. Dat kost tijd, maar met het stellen van prioriteiten, moet die tijd te vinden zijn.

Nog even naar de actuele plaatselijke politiek in Putten. Elke plaatselijke politieke partij heeft burgerparticipatie hoog in het vaandel staan. Op de laatste raadsagenda stond het krediet voor de renovatie van de Groene Scheg op de agenda. Een plan, dat samen met bewoners en raad is ontworpen. Er zijn bewonersavonden geweest, er zijn vier ontwerpen aan en klankbordgroep van bewoners en organisaties getoond, er is een voorlichtingsavond voor de gemeenterad geweest. Kortom alle mogelijke vormen van inspraak en participatie zijn van toepassing op dit plan.

Er lag een plan voor waarin het 33 oude park wordt gerenoveerd, waarin het (weer) prettig moet zijn om te wandelen, fietsen, spelen, sporten en te recreëren en waarin ruimte blijft voor dieren. Iedereen was enthousiast over de wijze waarop dit uiteindelijke plan tot stand is gekomen. Jammer dan dat als het op budget aankomt er afgelopen donderdag (nog) geen meerderheid was te vinden. Henri Luitjes van de PvdA/GrLi fractie verwoordde mijn gevoelens heel treffend: “Zo ga je niet met burgerparticipatie om.” Volgende maand komt het voorstel weer op de agenda, zodat de raad een herkansing krijgt om haar prioriteit te heroverwegen.

In de tijd kunnen wij niet reizen, in de ruimte wel. Ik hoop dat de burgers van Putten over een aantal maanden als zij de veranderde ruimte, die Groene Scheg: een Kei van een Park heet, zien zullen zeggen, de Raad van Putten heeft een juiste prioriteit (ook een vorm van tijd) gesteld om aan dit plan geld te besteden.