Er zijn zo van die weken dat de tijd je tussen de vingers door ontsnapt. De maand juni is zo’n maand. Naast alle reguliere vergaderingen, worden in deze maand de kadernota, richtinggevend voor de begroting 2010 – 2013, besproken, houdt de Vereniging Nederlandse Gemeenten haar jaarlijks congres. Zijn er huldigingen van sportkampioenen, zijn de voorbereidingen voor de gemeenteraadsverkiezingen volop aan de gang etc. Daarnaast is het met kinderen op de basisschool ook een zeer drukke periode. Schoolvoetbal, schoolkorfbal, avondvierdaagse. (Als wethouder van sport ben ik daar erg content mee), schoolreisjes, schoolkamp en schoonmaak activiteiten. Allemaal heel erg leuk om te doen, maar het vreet tijd.

Met de zomervakantie in het zicht moeten er nog een aantal zaken voor de vakantie worden afgerond, zowel in de gemeente, de regio en de provincie. Ik denk dat ik in de afgelopen maand alleen op zaterdagavond en zondag geen verplichtingen heb gehad.

Op zaterdag 4 juli 2009 was het weer regionale-veteranendag. Deze dag is precies 1 week na de nationale veteranendag in Den Haag. Op de Noord Veluwe wordt een eigen dag gehouden. Voor mij als (uitgezonden) militair en nu wethouder een bijzondere dag. Niet alleen omdat ik op deze dag mijn uniform weer aantrek, maar vooral ook de herkenning tussen (ex)-militairen onderling of zij nu dik in de 80 zijn of nog geen 30 jaar. In de meeste verhalen klinkt door dat men de onderlinge verbondenheid, de kameraadschap, het er zijn voor elkaar, zeg maar het maatjesgevoel als erg waardevol heeft ervaren. In omstandigheden, waar het tussen leven en dood gaat is het letterlijk van levensbelang dat je op elkaar kunt vertrouwen.

Voor mij zijn deze verhalen herkenbaar en al denkend maak ik een vergelijk met de politiek. Ook in de politiek wil je gaan voor een doel, bijvoorbeeld goede maatschappelijke zorg of voldoende betaalbare woningen. Daar houd eerlijk gezegd die overeenkomst met defensie wel op. Want vervolgens worden wij het in de politiek niet eens over wat wordt verstaan onder goede maatschappelijke zorg of betaalbare woning, probeert men elkaar de vliegen af te vangen en al heb je gelijk je krijgt het lang niet altijd. In de politiek is het maar de vraag of

1 + 1 wel 2 is? Wanneer je in de politiek bij collega’s te rade gaat wordt er een heel verhaal van gemaakt, terwijl het voor een militair de normaalste zaak van de wereld is om elkaars kwaliteiten te benutten, sterker nog je brengt het bereiken van het doel in gevaar als je het niet doet.

Politiek staat wat dat betreft erg ver van de militaire wereld af. Von Clausewitz zegt in zijn boek vom Kriege weliswaar dat: Oorlog een voortzetting is van de politiek met andere middelen, maar voor de gemiddelde militair te velde geldt maar een ding: overleven. Zo sprak ik afgelopen zaterdag een 83-jarige Indië veteraan (dhr Faber uit Ermelo) dat hij er als oud-commandant nog steeds trots op is dat hij, na ruim 3 jaar voortdurend in actie te zijn geweest, al zijn mannen levend mee terug naar Nederland heeft kunnen nemen. Wanneer je in de politiek bij collega’s te rade gaat wordt er een heel verhaal van gemaakt, terwijl het voor een militair de normaalste zaak van de wereld is om elkaars kwaliteiten te benutten, sterker nog je brengt het bereiken van het doel in gevaar als je het niet doet.

In het boek: Verhalen van Veteranen, waarin veel Veluwse veteranen hun verhaal vertellen valt mij op dat velen als dienstplichtige werden uitgezonden en naderhand kozen voor een loopbaan als beroepsmilitair. De kameraadschaap en discipline die zij hadden ervaren in hun diensttijd was moeilijk elders te vinden.

Ik ken beide werelden en beide werelden hebben veel goede kanten en minder goede kanten. Zo hebben militairen wel eens de neiging de nuance uit het oog te verliezen. Politici zijn vaak zo bezig met het vormen van coalities om tot een oplossing te komen dat het ten kosten kan gaan van daadkracht en besluitvaardigheid.

Wat politici in mijn ogen ook kunnen leren van militairen is het stellen van een doel en er voor gaan en je niet door de eerste de beste actiegroep of belangenbehartiger van koers te wijzigen. Natuurlijk moet je rekening houden met omstandigheden die gedurende een proces wijzigen en niet als een lemming van de rotsen afrennen. Dat geldt voor militairen, maar ook voor politici.

Ik ben wethouder, met een militaire inborst en eerlijk gezegd soms is dat best lastig.