15 november 2009 t/m 5 december 2009

Ik ben een krantenlezer en daarom geen Telegraaflezer. Met deze krant van klagerig en zich misdeeld voelend Nederland heb ik niet zo veel. In veel openbare gelegenheden ligt deze krant als enige op de tafel. Zo ook in restaurant de Boskamer van het Bosbad. Tegenwoordig vertoeven wij daar ongeveer drie keer per week voor de zwemlessen van twee van onze drie kinderen.

In de Telegraaf van 12 november jl las ik een artikel van Hoogleraar Sociale Psychologie Roos Vonk. Het artikel was naar aanleiding van haar boek: Ego’s en andere ongemakken. Boven het artikel stond de kop: “Geef jezelf eens een schop onder je kont.”Een boute uitspraak voor een hoogleraar. In haar boek beschrijft zij de hedendaagse cultuur van gevoelens en het veel gehoorde “blijf bij jezelf,” authenticiteit is ook zo’n kreet. Zij zegt dat deze cultuur behoorlijk primitief en kinderlijk is. De wereld zou er een stuk aangenamer en beleefder op worden als er meer wordt nagedacht voordat de halve wereld deelgenoot wordt gemaakt van onze gevoelens en emoties. Zij zegt over de heersende cultuur: Het is niet anders dan: “emotionele incontinentie van opgeblazen ego’s.”

Ik vond het een pracht van een uitspraak en het geeft volgens mij echt iets aan over de cultuur waarin wij leven.

De laatste tijd constateer ik dat wij ook in Putten in een dorp leven van opgeblazen ego’s en klagers. Zijn er ergens nieuwe ontwikkelingen en hup de tegenstanders roeren zich direct. Vaak ook mensen die eigenlijk niet eens goed weten waar ze nu precies tegen zijn, maar ze “voelen” dat iets niet goed is en weigeren de feiten onder ogen te zien.

Ik merk in mijn werk ook vaak dat mensen alleen maar hun zin willen hebben en er dan van alles bijslepen om hun gelijk maar te halen. Leg je een speelveldje aan: wordt er gedaan alsof kinderen monsterachtige wezens zijn, die alleen maar voor overlast zorgen.

Heb je het voornemen een verkeersmaatregel te nemen gaat het voor de een niet ver genoeg, terwijl de ander het belachelijk vindt. Ieder voor zich heeft al bedacht hoe de gemeente het moet doen.

Gaat de gemeente een weg reconstrueren gaan er brieven door de buurt, die feitelijke onjuistheden bevatten, maar wel een gevoel oproepen, alsof de gemeente er niets van begrijpt.

Zijn er vanwege wegwerkzaamheden, wegomleggingen aangegeven is het weer niet goed genoeg, want mensen hebben het gevoel dat het duidelijker had gekund.

Worden onderzoeken en rapporten van gerenommeerde bureaus aangeboden over bijvoorbeeld verkeersstromen, snelheidmetingen, demografie, woningbouw etc en de uitkomsten bevallen ons niet, dan zeggen wij gewoon dat wij het gevoel hebben dat de onderzoeken niet deugen. Om vervolgens te betogen waarom het eigen gevoel wel deugd en de voorliggende onderzoeken niet.

Zo wordt er voor het gevoel ook altijd te weinig gecommuniceerd door de gemeente. Zelfs als de feiten anders uitwijzen wordt dit gewoon beweerd.

Wat ik bij al deze `gevoeligheden` vaak mis is oprechte betrokkenheid bij de buurt, het dorp, de gemeenschap. In zeer veel gevallen betreffen de geuite gevoelens inderdaad de opgeblazen eigenbelangen.

Discussies op basis van feiten worden steeds spaarzamer, want iedereen voelt van alles en vindt ook maar dat de hele wereld deelgenoot gemaakt moet worden van het gevoel.

Betrokkenheid is ook een gevoel. Betrokken ben je op elkaar, met de buurt, met de kerk, de vereniging, het dorp etc. Betrokkenheid is: het goede zoeken voor de ander. Jezus Christus geeft in Zijn samenvatting van de tien geboden aan dat het in het Christelijk geloof gaat om God liefhebben boven alles en de naaste als jezelf. Dat is echte betrokkenheid.

Zet dat eens tegenover de tegenwoordig vaak geldende praktijk van jezelf liefhebben boven alles. En de naaste? Die moet maar voor zichzelf opkomen, in die geest handelen velen ook in Putten.

Ik maak mij daar zorgen over. Als u dat ook doet stem dan op DV 3 maart 2010 op de ChristenUnie: Stabiel en betrokken.