In de week dat het Egyptische volk zich “bevrijd”van 30 jaar dictatorschap van president Mubarak, gaan in Nederland de campagnes voor de Provinciale Verkiezingen van 2 maart as van start. Dit keer lijkt het vooral te gaan om de vraag of de zittende coalitie in de Tweede Kamer ook in de Eerste Kamer een meerderheid gaat halen. Ik hoop vooral op een versterking van het Christelijk geluid in de Staten en daarmee ook in de Eerste Kamer.

Opvallend dat Het ministerie van Infrastructuur en Milieu de VVD-campagne lijkt te sponsoren. Alsof de VVD alleen heeft bepaald dat er 130km op een aantal snelwegen gereden mag worden. Terecht dat de TK-fractie van de ChristenUnie daar vragen over gaat stellen in de aankomende week. Zeker gezien het feit dat er bij de TK-verkiezingen in 2010 nogal wat ophef ontstond, toen het ministerie van Landbouw de eenmalige glossy: de Gerda, met de minster op de cover uitbracht en een aantal partijen in de kamer dat als campagnevoeren met rijksmiddelen zagen.

Overigens leven wij natuurlijk in een fantastisch land als een van onze grootste problemen is of wij 89 seconden sneller over de Afsluitdijk kunnen rijden en daardoor 89 seconden eerder in de file voor de ring Amsterdam kunnen staan. Ik hoop maar dat er na en jaar niet meer verkeersdoden gaan vallen, maar daar zal wel over nagedacht zijn. Veiligheid gaat per slot van rekening ook bij dit kabinet voor alles, of is dat alleen imago van dit kabinet?

Deze week mocht ik in de VNG-commissie Welzijn en Gezondheid meedenken over de kabinetsplannen mbt de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten, Jeugdzorg, Wet Maatschappelijke Ondersteuning, Regeling onderkant Arbeidsmarkt. Deze commissie bereid de adviezen voor die door de Vereniging Nederlandse Gemeenten worden uitgebracht naar het Rijk.

Als deze kabinetsplannen gaan gepaard met honderden miljoenen aan bezuinigingen. Taken van Rijk en Provincie op het gebied van AWBZ, Jeugdzorg etc worden gedecentraliseerd naar de gemeenten.

De AWBZ gaat uit van verzekerde rechten voor mensen. Bij een bepaalde handicap hoort een vastgestelde regeling of voorziening. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning gaat uit van een ander principe: het compensatiebeginsel. Dat betekent dat niet voor elke aandoening een standaard aanbod aan zorg of ondersteuning hoort, maar dat in een gesprek met de zorgvrager wordt nagegaan wat er nodig is om zelfstandig te kunnen blijven meedoen in de maatschappij of zelfstandig te kunnen wonen. Die benadering moet helpen om invulling te geven aan de bezuinigingen van minimaal 140 miljoen.

Ook de Jeugdzorg, die nu nog vooral op provinciaal niveau wordt georganiseerd komt naar de gemeenten. Tegelijkertijd moet dat voor 300 miljoen minder gebeuren dan dat er nu aan geld in de jeugdzorg omgaat. Ook daar liggen kansen, wanneer wij met elkaar uitgaan van de vraag om zorg ipv het aanbod. Anders gezegd, veel zorg wordt nu, al dan niet volgens protocollen, door “dure”professionals geboden, terwijl als wij in een eerder stadium meer ondersteuning zouden kunnen leveren er in een later stadium minder langdurige zorg nodig is. Ook hier is het dan van groot belang in beeld te hebben wat de zorgvraag nu eigenlijk is.

Een instrument wat daarbij zeer behulpzaam kan zijn, is de Eigen Kracht Conferentie. Een instrument waarbij de sociale omgeving van de zorgvrager wordt ingeschakeld bij het in kaart brengen van het de vraag, het maken van een zorgplan, wat zij vervolgens ook zelf voor een groot deel gaan uitvoeren.

Naar mijn gevoel moeten wij als burgers weer iets leren van wat wij de laatste decennia zijn kwijtgeraakt: Omzien naar elkaar en elkaar behulpzaam zijn. Laat ouders weer opvoeden, laat kinderen weer naar hun ouders omzien. Vertel als hulpverlening niet wat je allemaal in de aanbieding hebt, maar vraag wat mensen nodig hebben aan ondersteuning en probeer dat zo dichtbij mogelijk te organiseren.

Dit proces is spannend. Het is de uitdaging om op een goede manier de omslag te maken van verzorgingsstaat naar een zorgzame samenleving. Dat doen wij niet door ons als overheid terug te trekken en dan maar zien wat er gebeurd. Daarin hebben wij als overheid een rol (Zie o.a. Ps 72, die overheden aanspoort om te zien naar weduwen , wezen), al moet en mag die rol kleiner zijn dan dat de overheid in het verleden heeft gehad

Over de regeling aan de onderkant van de arbeidsmarkt, waar de Sociale Werkvoorziening, WAJONG etc kom ik een andere keer te spreken.

Door samen te werken met regiogemeenten, vrijwilligersorganisaties in Putten, met professionele partners als Thuiszorgorganisaties, GGD, Maatschappelijk Werk en Jeugdzorg moeten wij de uitdagingen het hoofd bieden.

De afzonderlijke plannen van het kabinet zijn op zichzelf niet slecht en toch maak ik mij zorgen over het effect wat al deze maatregelen bij elkaar hebben voor mensen die het niet breed hebben. Dat zijn de echte problemen en uitdagingen die wij binnenkort, ook in Putten, gaan krijgen.

Mooi om te merken dat afgelopen week in het diaconaal platform, samenwerking van 7 Puttense kerken, er stappen zijn gezet om SAMEN armoede in Putten de bestrijden c.q. te voorkomen.

Ook de Stichting Welzijn Putten heeft hierbij een belangrijke rol. Met dank hebben wij afgelopen week afscheid van Hannie Silvius als directeur genomen en haar opvolgster Thalia welkom geheten.

SAMEN VOOR PUTTEN in de zorg voor elkaar.