Minister van Bijsterveldt van Onderwijs doet een appel op
het feit dat ouders meer aandacht aan hun kinderen moeten geven en de “moderne
verlichte geesten” in Nederland roepen om het hardst dat dit onzin is.
Tegelijkertijd zien wij dat in Nederland in 2011 ruim 1,1 miljoen recepten voor
medicijnen tegen ADHD werden uitgeschreven, waarvan het merendeel voor kinderen
en voor 2012 worden er nog meer verwacht.

Wat is er aan de hand? Het lijkt wel alsof wij niet meer
weten dat mensen unieke schepsels zijn, dat menselijk gedrag en ontwikkeling niet
altijd via vastgestelde kaders hoeft te verlopen. Wij lijken vergeten wat de
definitie van normaal, het gemiddelde van alle afwijkingen is. Zo bekeken
bestaan er geen normale mensen.

Zouden al die ADHD-recepten echt nodig zijn? Ik ben geen
arts of deskundige, maar een ouder van 3 kinderen. Kinderen hebben aandacht
nodig en moeten door vader en moeder worden opgevoed. Verzorgen kan iedereen,
maar kinderen hebben aandacht van ouders nodig. Om mij heen zie ik veel ouders
die vooral druk zijn met werk en met zichzelf, waardoor de aandacht voor
kinderen op de tweede plaats lijkt te komen. Kinderen vragen dan soms op een
als vervelend ervaren manier om aandacht, en hup wij als volwassenen gaan
testen, onderzoeken en zoeken net zolang totdat een diagnose is gesteld die, in
een aantal gevallen, als excuus voor eigen falen gebruikt kan worden.

Daarmee doen wij de mensen tekort die echt met deze
aandoeningen kampen en dat wil ik absoluut niet.

Het bovenstaande zijn geen feiten, die wetenschappelijk zijn
onderbouwd, maar is mijn persoonlijke gevoel bij veel dingen die ik in mijn
naaste omgeving zie gebeuren. Voeg daarbij ook nog eens de soms “perverse”prikkels
die in de financiering zit van bijvoorbeeld het onderwijs, bij een diagnose kan
de school een “rugzakje”aanvragen en zo het personeelsbestand op peil houden,
want dat is vaak de praktijk.

Laten wij alsjeblieft weer een Beetje normaal gaan doen met
elkaar en snappen dat kinderen net als wij mensen zijn, met hun hebbelijk- en
onhebbelijkheden. Dat kinderen fouten mogen maken, dat kinderen emoties hebben,
dat kinderen energie hebben, die zij met spelen en sport kwijt kunnen etc.

Laten wij als ouders het weer normaal vinden om een keer nee
tegen kinderen te zeggen, laten wij het weer normaal vinden dat en van beide
ouders thuis is als de kinderen uit school komen, laten wij het weer normaal vinden
dat kinderen zich moeten hechten aan vader en moeder, om een veilig gevoel te
krijgen.

Laten wij het weer normaal gaan vinden dat opa’s en oma’s
zich niet met de opvoeding hoeven te bemoeien, maar vooral de lusten van de
kleinkinderen mogen ervaren. Zij hebben immers hun portie opvoeding als gehad.
Laten wij het weer normaal vinden dat opa’s en oma’s als zij oppassen op de
kleinkinderen zij geen vergoeding voor kinderopvang hoeven te hebben.

In dat licht ben ik het volledig eens met de minister in haar
pleidooi voor meer aandacht vabn ouders voor hun kinderen.

Tegelijkertijd zie ik ook een kabinet dat gezinnen
financieel niet in staat stelt om het kostwinners model in stand te houden.
Zelfs de fiscale instrumenten die hiervoor waren bedoeld worden afgebouwd (overhevelingstoeslag).
Ik zie een kabinet dat, hoe belangrijk ook, alleen maar op zoek is naar Euro’s
en het sociaal kapitaal onderwaardeerd met daden. Natuurlijk kunnen mensen erg
veel zelf, er zijn nog veel mensen die vrijwilligerswerk doen en dat
vrijwilligerswerk is letterlijk en figuurlijk onbetaalbaar, maar al die mensen
hebben maar 24 uur in een etmaal.

Die kunnen niet en werken, en vrijwilligerswerk doen en voor
het gezin zorgen of mantelzorger worden. Eigenkracht en eigen
verantwoordelijkheid, termen die het kabinet veelvuldig in de mond neemt,
lijken op deze wijze vooral een hol klinkend mantra, omwille van het geld.

Ik hoop dat wij met elkaar weer een beetje normaal gaan doen
in ons land en het weer normaal gaan vinden dat ouders kinderen opvoeden, dat
onderwijzers met gezag voor de klas staan en dat een kind, kind mag zijn.