Ik heb deze week wel een vergadering over het jeugdwerk in onze kerkelijke gemeente. Ik maak deel uit van een werkgroep die zich bezig houdt met het onderwijs aan onze kerkelijke jeugd. Dat is veel organisatorisch  werk, maar we hebben het ook over de inhoud van het onderwijs aan de jeugd gehad. Voorheen deed een predikant dat alleen, nu hebben we in onze gemeente een werkgroep daarvoor, waar onze dominee trouwens ook deel van uitmaakt.
Ik doe dit werk vanuit mijn betrokkenheid bij het kerkenwerk, dat door veel meer mensen wordt gedaan. Als iedereen een steentje bijdraagt is, het voor iedereen goed te doen. En het bevordert ook de onderlinge samenwerking in de gemeente en dat vind ik ook belangrijk.

Het was een lange vergadering - bijna net zo lang als politieke vergaderingen – maar we hebben dan ook veel zaken geregeld. Een voorstel van mij voor een thema over alcoholgebruik haalde het helaas niet. Vanuit de commissie Samenleving weet ik veel over deze problematiek. In gesprek met een kerkelijke jeugdleider kwam ik tot de ontdekking dat het ook onder kerkjeugd een punt is, wat mij overigens niet verbaasde. Het te veel drinken van alcoholhoudende drank is kennelijk algemeen geaccepteerd. Ook ben ik er achter gekomen dat het gebruik van alcohol een symptoom is. Jongeren die ik een keer sprak in een illegale keet kwamen voor een belangrijk deel uit gezinnen waar iets mee aan de hand is.  Ruziënde ouders, gescheiden ouders, ook onveilige gezinssituaties zijn vaak aanleiding om ergens anders heen te gaan. En het ligt voor de hand dat je dan naar een ruimte gaat waar ook je vriendinnen en vrienden zitten. En dan is kennelijk het gevolg dat je (te veel) gaat drinken. Als samenleving is het belangrijk om er voor te zorgen dat de gezinnen veilig zijn en gezellig. Is dat een zaak van de politiek? eigenlijk niet. De politiek kan alleen voorwaardenscheppend zijn. Eenvoudig gezegd: ze kan door maatregelen meehelpen aan dat doel. De politiek kan het goede voorbeeld geven. Maar de maatschappij moet het zelf willen. Ik vind dat o.a. de kerk daarin een belangrijke rol heeft.

Op zaterdag is het de eerste zaterdag van de maand september en dan is er al  voor de 61ste keer de Airborne Wandeltocht in mijn geboorteplaats Oosterbeek. Mijn vader heeft de “Slag om Arnhem” zelf in Oosterbeek en omgeving meegemaakt. Dus alles wat met “de Airborne” te maken heeft werd ons tegelijk met de paplepel ingegoten. En datzelfde doe ik natuurlijk ook weer. Ook kom je dan tot de ontdekking dat je vader over de oorlog nu meer aan zijn kleinkinderen vertelt dan vroeger aan zijn kinderen.... Het was een goede en waardevolle dag. Tijdens de wandeling brengen we ook een bezoek aan het oorlogskerkhof. Dat kerkhof in Oosterbeek ziet wit van de graven. Als je erlangs loopt en naar de graven kijkt zie je dat de leeftijd van de militairen erg jong is. Als je een soldaat zoekt boven de 25 jaar dan heb je heel wat graven gezien voor dat je die vindt. Zoveel militairen die hun leven gaven voor onze vrijheid! Stel je voor dat ze nu in Canada een parlementaire enquente zouden houden, over hoe zinvol het was om Nederland te bevrijden in 1945. Met als mogelijke uitkomst dat Canada zich maar beter op tijd had kunnen terugtrekken, voordat het nog meer doden zou kosten. De slag om Arnhem, die als verloren wordt beschouwd, kostte aan 7872 mensen het leven (bron: "Een brug te ver").