Tijdens het fractieberaad voor de raadsvergadering vergaderen we in het gemeentehuis. Dan hebben we ook spreekuur voor de inwoners. Iedereen is van harte welkom om zijn plannen en op- of aanmerkingen onder onze aandacht te brengen.

De vergadering over de commissieagenda houden we meestal bij de familie Jansen aan huis. Maar ook daar bent u welkom. In beide gevallen vragen we de mensen die ons willen bezoeken of zij vooraf even de fractievoorzitter willen bellen of e-mailen met hun verzoek. Regelmatig komen er mensen op bezoek, met zeer uiteenlopende punten. Ik vind het altijd wel leuk, omdat je dan de mensen achter de plannen beter leert kennen. Het contact is informeler.

Dinsdagavond is de herdenking van de Razzia. Indrukwekkend zo stil als het dan kan zijn. Ook goed dat we daar na zoveel jaren nog van onder de indruk zijn. Het Duitse volk is in die jaren van de oorlog wel diep gezonken. Wat kunnen mensen diep vallen als zij God verlaten.

Toch bekruipt mij als ik daar sta toch ook wel het gevoel, dat de huidige samenleving ook veel zinloze misdaden kent. Want zinloos was de daad van de Duitsers in 1944. Maar wat hebben we als samenleving geleerd uit deze daden? En is het alleen herdenken wat we doen op 2 oktober, of staan we er ook bij stil hoe onze moderne maatschappij steeds meer van God afdwaalt? Wat wil de Here tegen ons zeggen in die herdenking? Toch niet alleen dat er zoveel mannen uit ons dorp omgekomen zijn door een represaillemaatregel.

Nog even een klein puntje: de herdenking houden we in alle stilte, ook zingen we het volkslied niet. Maar de streekbus rijdt wel gewoon door! En al die flitslichten van fototoestellen vind ik ook storend. Laten we ons maar helemaal verootmoedigen voor de HEERE. En proberen Zijn stem te horen, daar word je stil van.

Op donderdagavond is er raadsvergadering. Hoewel die niet echt lang duurt, had het volgens mij nog wel korter gekund. Maar ja, politici horen graag zich zelf praten, dus veel korter zal het wel niet kunnen. Natuurlijk zijn het belangrijke zaken. Fietspaden op de Hoornsdam, maatschappelijk gebonden eigendom, en de Smidspol. Maar het college heeft er bij die zaken aardig de vaart erin, dus laten we dat vooral niet vertragen.

Christine van den Hazel houdt een goed betoog over het signaleren van huiselijk geweld. Ook in Putten komt huiselijk geweld voor en wat kunnen we hier aan doen? Belangrijk is in elk geval dat er nu meer over gepraat wordt, al is het nog niet optimaal. Het basisonderwijs heeft een hele belangrijke signaleringsfunctie. Wat is het belangrijk dat een kind zich thuis veilig voelt. Dat heeft uitwerking voor de rest van het hele leven. Natuurlijk is het fysiek mishandelen heel erg, maar laten we ook niet vergeten dat het niet accepteren en negeren van je kind (of echtgenoot) ook een ernstige vorm van mishandelen is.

Christine sloot haar verhaal af met een mooie spreuk: Zie je geen mogelijkheid om al die honderden mensen in nood te helpen, help er dan een.

Op zaterdagmorgen ga ik vroeg uit bed om te wandelen in het bos met collega’s onder leiding van de boswachter. Dat is al voor de tweede keer dit jaar. De vorige keer waren we op zandverstuiving van Kootwijk. Nu gaan we het bos in bij Voorthuizen. We zien geen wild, maar wel erg mooie paddenstoelen, en we horen hoe vroeger eikenbomen werden geknot. Leuk en leerzaam.

‘s Middags ga ik met een groepje met onze racefietsen er op uit. Het is erg mooi weer en we rijden in een hoog tempo. Dit is iets anders dan vorige week. Geen heuvels en geen regen, maar gewoon de mooie bossen rond Putten!