Maandagavond rijd ik mee met Bram Francken, onze promotieman. Ik merk dat de Rusthoeve toch wel een eind buiten de bebouwde kom van Putten ligt. Het is een leuke en niet te grote zaal. Ik moet vanavond een verhaal houden over toerisme en recreatie. Ik heb gegevens verzameld en via de e-mail nog extra materiaal van wethouder Barend Siksma gekregen. Ik had zelf het idee dat het wel een goed verhaal was. Ik doe zoiets liever uit het hoofd en schrijf alleen maar de kernpunten op. Ik kan niet zo goed voorlezen en ach, politici zitten niet vaak om een woordje verlegen. Ik heb geen PowerPoint (PPT) presentatie gemaakt. Dat moet je óf goed doen óf niet, vind ik. Bij Middelen vorige week had ook de afgevaardigde van de rekenkamer een PPT gemaakt, maar hij overschreed een van de belangrijkste regels: de man las voor wat er op de dia stond. Ik denk dan altijd meteen: ik kan zelf ook wel lezen, hoor. Bertus Cornelissen mag na mijn verhaal het toerisme nog een keer met cijfers en vanuit de ruimtelijke ordening toelichten. Bertus heeft wel een PPT en die ziet er ook goed uit. Cijfers overzichtelijk op de dia en een goed verhaal er omheen, met ook nog mooie beelden uit de omgeving van Putten.

Na de pauze hebben we een forumdiscussie met de leden. Er worden redelijk wat vragen aan de voorzitter gesteld. Niet op alle vragen wordt een antwoord gegeven, maar een ding is wel duidelijk: Putten moet een echt toeristisch dorp worden. De eigenaar van de Rusthoeve, Herman Koole, houdt een pleidooi voor een mooi en goed centrum, met leuke en gezellige winkels, daar komen toeristen op af denkt hij. Ik ben het met hem eens. Ik ben het ook eens met de voorzitter van de Puttense Recraondernemers, de PROV. Hij pleit voor meer vakantiemensen op de vele recraparken die Putten kent. Nu zitten de parken voor het grootste deel nog vol met permanente bewoners. Het is een goede avond en ik krijg heel wat informatie voor de nieuwe nota over toerisme die in 2008 besproken gaat worden.

Het laatste punt op de ledenvergadering is de actuele politiek. Er worden wat kritische vragen gesteld, maar onze fractievoorzitter weet ze goed te beantwoorden. Veel mensen lezen ‘alleen’ maar de kranten en die schrijven niet altijd wat wij (de fractie) graag zouden willen. Dus een toelichting op wat er werkelijk gebeurd  is wel op zijn plaats. Soms denk je weleens als je de krant leest: zou de journalist echt op dezelfde vergadering zijn geweest als ik?
Tevreden wordt er na afloop nog wat gedronken en net als in de politiek zijn ook hier de wandelganggesprekken belangrijk.

De rest van de week is het dus erg rustig. Ik moet mijn bankzaken maar eens goed doorkijken. Ik werk ook nog aan een website voor onze kerkelijke gemeente. Maar op een van die avonden lees ik ook nog in mijn boek en kijk ik ook nog een keer journaal, want dat doe ik niet zo vaak. Het lijkt wel of ik vakantie heb. Op vrijdagavond ga ik naar een verjaardag van vrienden, maar ook daar moet je rekenschap afleggen van je politieke werk. Ik word uitvoerig uitgehoord over de ‘keten-problematiek’. Ik probeer zo diplomatiek overal op te reageren. Zoals heel vaak krijgen de jongeren er stevig van langs en daar protesteer ik tegen, want wie heeft die jongeren opgevoed?

Op vrijdag word ik onder het werk ook nog gebeld door een van de fietsvrienden. Of ik zin heb om morgen mee te gaan fietsen. Het is wel koud, maar om de hele winter binnen te zitten is ook geen optie. Tot verbazing van collega’s reageer ik enthousiast. Op zaterdagmorgen gaan we om 10:00 uur fietsen. Het is inderdaad koud, maar na tien minuten heb ik het redelijk warm en met een temperatuur van ongeveer 5 graden fietsen we het gebruikelijke rondje. Koud maar tevreden kom ik thuis. Het is heerlijk om zo te fietsen met je vrienden. Gezellig en er wordt ook hard gewerkt. En hoe mooi kan de winter zijn.

’s Avonds ga ik nog even met mijn dochter mee om te kijken en te luisteren naar Impact. Ik blijf niet de hele avond - ik ken mijn plaats. Ik ben er wel trots op dat mijn 16-jarige dochter vraagt of ik mee ga naar Impact. Er hangt een leuke sfeer en er wordt mooi gezongen. Ik prijs me gelukkig dat mijn dochters van gospelmuziek houden en niet helemaal weg zijn van Boudewijn de Groot - zoals ik vroeger was. En nu trouwens nog…