Wat mij opvalt aan het hele proces van het Bosbad is dat, als het eenmaal fout loopt met het proces, je dat dan bijna niet meer goed krijgt. Elke keer als je iets over het zwembad hoort is het weer mis. Over de meest kleine dingen ontstaat er nu in de pers en of in de commissievergadering ophef over wat er nu weer aan de hand is. Zoiets van: heb je dit al gehoord?? Jim van der Lee (voorzitter van het Stichtingsbestuur) kan ook zwemmen! – nou, misschien is er dan wel sprake van belangenverstrengeling. Want als je kunt zwemmen ben je bevooroordeeld ten opzichte van mensen die niet kunnen zwemmen. En daar praten we dan over in een commissievergadering. Sturen brieven aan de pers en als het even kan roepen we een extra raadsvergadering bijeen om tot de conclusie te komen dat er meer mensen dan alleen Jim van der Lee kunnen zwemmen en dat er dus eigenlijk niets aan de hand is. Maar bij het volgende item leggen we het liefst de verbouwing stop, om vervolgens verontwaardigd aan het college te vragen waarom alles zo lang duurt..
 
Als je tot rust komt denk ik weleens: dat we ons die luxe kunnen permitteren om hier zolang bij stil te staan! We zijn druk met details en verliezen daardoor het grote geheel uit het oog. Gelukkig het college niet. Er wordt gewerkt aan het MFA (de Multifunctionele Accommodatie), er zijn gesprekken over de verkeerafwikkeling rond Putten. Er komt een centrumplan. Er is een straathoekwerker aangenomen en aan het werk. We hebben een begin gemaakt met de evaluatie van de WMO. Er wordt hard gewerkt aan de bouw in Bijsteren. Zonder al te veel ophef gaan deze zaken gewoon door. Ook Wien van den Brink maakt zich in de raad druk over de procedure rond de brief van het college aan de raad, in plaats van er inhoudelijk op in te gaan. Als je ‘zwembad’ roept, vliegen alle raadsleden meteen overeind. Als er weer een bus vol dronken of half dronken jongeren uit de disco van Nijkerk komt roepen ze: dat was vorige week ook al, waar maak je je druk over.

Nog een punt dat me dwars zit – nu ik toch eenmaal bezig ben – : in de commissie Middelen gaan we akkoord met een bedrag van bijna 140.000 euro voor een nieuw softwarepakket om de website te beheren. We concluderen gewoon dat het er wel moet komen, en het gaat zo door naar de raad als hamerstuk. Maar voor het zwembad maken we over elke euro heibel. Na nog geen jaar voel ik me weleens gevangen in wat ‘normaal’ is in de politiek. Op de commissievergadering heb ik hard geprotesteerd tegen dit bedrag voor dat doel, maar zie daar maar eens een meerderheid voor te krijgen. Natuurlijk is de digitale dienstverlening een belangrijk item, maar enige relativering is toch wel van belang. Waar geef je geld aan uit, is dan de vraag, aan digitalisering of aan een zwemvereniging.

Op vrijdagavond vieren we als gezin Sinterklaas, het is een gezellig feest. Elkaar cadeautjes geven is toch wel erg goed voor de gezinsband en elkaar in een gedichtje wijzen op eigenaardige gewoonten is ook altijd weer leuk. Misschien zouden we als raadsleden elkaar ook eens een gedicht moeten schrijven…

Zaterdag begint met uitslapen en dan natuurlijk fietsen. Om 10.00 uur gaan we met z’n vieren op weg. Het is niet koud, maar nog wel erg nat op de weg, goed uit kijken en geen bospadjes, maar veel op de weg fietsen. Vlakbij Putten zegt een van mijn vrienden: je moet eerst een foto van je gezicht laten maken voor je gaat douchen. Ik kijk hem geschrokken aan: zou het zo erg zijn? Maar tegelijk moet ik lachen en ik zeg: kijk eerst maar naar jezelf.