Als voorbereiding op dit laatste onderwerp heb ik met een aantal mensen uit het gemeentehuis en uit de politiek gesproken. Daardoor groeide de overtuiging dat dit agendapunt wel onze goedkeuring kon krijgen. Maar ik heb, zoals opgemerkt werd, me hier ook wel kritisch uitgelaten over de ICT-uitgaven. Dat klopt. Ik heb dat gedaan in de weblog “ICT-ers: zie het als een uitdaging!”. Maar daar staat, dat ik tegen het CMS van de website ben en dat klopt, dat ben ik nog steeds. Ik vind dat daar samengewerkt moet worden in de regio. Dan kun je kosten besparen. Maar samenwerken kun je heel moeilijk afdwingen, hoewel ik dat eigenlijk wel zou willen.

Maar ook bij de uitgaven van een nieuw DMS heb ik niet geprotesteerd. Bij een DMS gaat het om het hart van de organisatie, dat in het gemeentehuis goed in orde moet zijn. Het management kan dan goed overzicht houden van de processen die er lopen. Het voorstel voor vervanging van de servers is een ingewikkelde zaak. Ik vind trouwens dat de wethouders Siksma en Gerritsen het goed hebben uitgelegd. Bij ICT grijpen de zaken dikwijls in elkaar. Nieuwe software moet je niet op een ‘oude’ server gaan installeren: je gebruikt dan de nieuwe software niet optimaal voor de taak waarvoor je die wel gekocht hebt. Maar ook geldt: als je een aantal nieuwe servers gaat kopen kun je heel vaak ook een betere taakverdeling maken voor de servers. Je kunt bijvoorbeeld de belasting van de servers zo verdelen dat je een server minder nodig hebt. Die server minder is dan de kostenbesparing. Een aantal servers op het gemeentehuis is echt aan vervanging toe. Zou je één op één vernieuwen, dan was er meer geld nodig dan dit bedrag. Het is een keuze die ook voorzien was in het beleidsplan van ICT dat we al eerder hebben goed gekeurd. Mijn kritiek betrof dus niet het grote geheel, maar een detail waarop ik al eerder gewezen had.

En mijn kritiek uitte zich ook richting de landelijk overheid. En die kwam voort uit het gevoel dat ICT wel leuk is en ook noodzakelijk, maar dat de échte zorg voor onze samenleving op lange termijn moet zijn bijvoorbeeld de jeugdzorg en de zorg om onze ouderen, die altijd hard gewerkt hebben. Verzanden we niet in een samenleving van schitterende computers, maar met ‘zieke’ mensen? Die hun ellende verdrinken, en voor de lol aan coma zuipen doen? Hoeveel echtparen gaan scheiden, terwijl we weten dat voor de geborgenheid van de kinderen dit erg slecht is? Maar al deze overwegingen houden niet in dat we geen goed ict-beleid mogen voeren. En ons college moet de afspraken die gemaakt zijn wel nakomen. Het zou goed zijn als we als politieke partijen elk in onze partij en het liefste landelijk eens zouden discussiëren over dit onderwerp. Ook heb ik de verhouding tot het Bosbad toen aan de orde gesteld: wel lang discussiëren over de beweegbare bodem, maar ICT als zoete koek slikken. Dit was niet bedoeld niet ten nadele van de ICT, maar ten voordele van het zwembad.

Ik ben vorige week samen met Ard Kleijer naar Berlijn geweest. Als verjaardagscadeau heb ik van familie en vrienden een reis naar Berlijn gekregen voor twee personen. Mieke en mijn dochters hebben de keuze Berlijn gemaakt en met wie was ook geen vraag: met Ard natuurlijk.

Op woensdagmorgen gaan we weg. Ard heeft eerst nog een vergadering van de regio en ik moet nog wat werk doen, maar dat kan ik thuis. We worden door Mieke op de trein gezet in Putten. Via Amersfoort, waar we op de internationale trein stappen, gaan we naar Berlijn. Het is al donker als we in Berlijn naar ons hotel zoeken. Ik ben nog nooit in Berlijn geweest maar Ard wel. Hij bestudeert dan ook de kaart en na enig zoeken en bellen vinden we het hotel. Ik was het adres van het hotel vergeten mee te nemen. Met behulp van internet had ik het hotel gereserveerd, en de bevestiging e-mail uitgeprint, maar laat daar nu alles opstaan behalve het adres…

We gaan eten in een drukke onbekende stad, maar onze hongerige magen wijzen een weg naar een van de Maredo-restaurants. Na een lekkere maaltijd lopen we nog door de stad, het is inmiddels ongeveer 22.00 uur, maar de stad draait nog in een hoog tempo door. Moe maar tevreden gaan we slapen, want de volgende dagen hebben we een druk programma. Alle bekende plaatsen willen we bezoeken. De Brandenburger Tor, het monument van de Jodenvervolging, de Potsdammer Platz en de Alexander Platz, het monument van de Russische militairen... En natuurlijk Checkpoint Charlie. Het is vreemd te bedenken dat je door een stad loopt die eens zo in tweeën gehakt is. Op zoveel plaatsen lijkt dat nu onmogelijk. Een gewone straat met aan weerzijden flats en woonhuizen werd doorsneden door een muur. Je kon plotseling niet meer naar de buren lopen aan de overkant van de straat. Als je er rondloopt voel je de spanning die dit met zich mee heeft gebracht. Deze stad heeft de Tweede Wereldoorlog nog maar pas achter zich gelaten (1989) en is druk met het herbouwen. Er is al veel veranderd sinds zijn laatste bezoek, merkt Ard. En je kunt het zien, hypermoderne architectuur en de architectuur van de jaren ’50 en ’60 wisselen elkaar af, soms tegen elkaar gebouwd en soms op een wat grotere afstand. Maar ook zagen we nog veel ‘niemandsland’ rond de route van de oude muur, die we voor een groot deel hebben gelopen.

Wat ook indrukwekkend was is het oostelijke gedeelte van de stad. We hebben de S-bahn (de stadsspoorbaan) naar het meest oostelijke deel genomen en zijn daar uitgestapt in een van de kleine voorsteden, iets groter dan Putten. Daar zagen we nog de flatgebouwen die je van foto’s van vroeger kent. Kolossale flats van grijs beton, nu opgelapt met een kleurtje. Op de terugweg zijn we bij het station uitgestapt met de meest saaie en verwilderde aanblik. Via straten met allemaal hoge saaie flats kwamen we tenslotte op de beroemde Stalinstrasse. Drie kilometer lang boulevard met hoge flats die blok na blok er hetzelfde uit zien. We tellen het aantal appartementen in een flat en onze inschatting is dat één zo’n flat in Bijsteren al onze woningbehoefte in een keer kan stillen. Maar de optie griezelt ons toe.

Ook kunnen we op onze wandeling door de stad eens goed doorpraten over onze rol in de Puttense politiek. Wat willen we als christen in de politiek eigenlijk bereiken? En je moet eigenlijk wel erg bevlogen zijn om dit te doen. Het kost veel tijd en inspanning, en dan nog heb je vaak het gevoel dat je de onderwerpen niet helemaal beheerst. Maar ook praten we erover, dat je als raadslid er anders in zit dan als wethouder. Een wethouder overziet alles wat er gebeurt meer dan een raadslid. Vertrouwen hebben in het college is dan wel erg belangrijk. Ook de ontwikkeling in de samenleving is een punt van gesprek. Je kunt als overheid niet alles afdwingen, maar hooguit voorwaardenscheppend zijn. Oproepen om een goed en gezond leven te leiden. Oog hebben voor de mensen om je heen. In Berlijn zie je heel duidelijk wat voor verschrikkingen mensen elkaar kunnen aandoen. Bij een van de tentoonstelling van de Jodenvervolging staat een bord met de tekst: Opdat wij niet zullen vergeten. En dat geldt niet alleen voor het Duitse volk, maar ook voor de Nederlanders. Want op die tentoonstelling bleek o.a. dat vele Joden in Nederland door verraad zijn aangebracht.

Wie weet gaan we nog eens een stad bezoeken! Ook vanaf deze plek wil ik Ard nog graag feliciteren met zijn verjaardag donderdag 7 februari. Nog veel jaren toegewenst met Martha en jullie kinderen en natuurlijk ook de ChristenUnie.