Op dinsdagavond kom ik uit mijn werk (in Barneveld) Putten binnenfietsen. Van verre zag ik al de vele zwaailichten. Vlak voor het transportbedrijf van Van de Brug was een zeer ernstig ongeluk gebeurd. Een auto was tegen de boom gereden en hulpverleners waren hard aan het werk. Medisch personeel, politie en ook de brandweer was aanwezig. En hoewel ik geen deskundige ben kon ook ik zien dat het ernstig was. Ik houd er niet van om te blijven kijken. Hulpverleners moeten geconcentreerd blijven op het ongeluk en moeten zich niet hoeven bezighouden met het publiek, met de kijkers. En ik vind het ook niet goed om te blijven kijken hoe erg iemand lijdt en in dit geval zelfs overlijdt terwijl ik erbij sta. Ik ben dus snel doorgefietst naar huis. Maar de beelden in je hoofd blijven toch hangen. Toen ik mijn leesmap pakte, zag ik dat  ik net begonnen was aan het verbeterplan van de brandweer. Nu, die had ik net aan het werk gezien. Rustig en beheerst probeerden deze mannen het slachtoffer zo goed mogelijk te helpen. Al lezend stijgt dan je waardering voor al het werk dat deze vrijwilligers doen. Onder moeilijke omstandigheden zetten zij zich in, en vaak krijgen zij beelden op hun netvlies die niet makkelijk te vergeten zijn. Soms is er bij brand ook gevaar voor hun eigen leven en toch blijven deze mensen zich elke keer weer beschikbaar stellen. Ik lees het verbeterplan dus met extra aandacht en kijk wat ze allemaal doen en waar het verbeterd kan worden. Als politiek moeten we deze mannen steunen en waarderen en dat doe ik dan ook. In de commissievergadering van Middelen geef ik ze publiek een compliment voor hun werk.
En het plan voor de brandweer heet niet voor niets verbeterplan. Wat mij opviel, is dat er niet direct punten genoemd werden om je zorgen over te maken, zoals wel in de krant gesuggereerd werd. Verbeterpunten zijn er altijd, en het is alleen maar goed als de brandweer die zelf weet aan te wijzen. We hopen dat met alle verbeterpunten de veiligheid op een nog hoger niveau komt dan hij nu al is.

Op vrijdag ben ik vrij, want ik ga naar Limburg dit weekend. Maar eerst moeten er nog dossiers van Bezwaar en Beroep gelezen worden en die zijn net door de brievenbus gevallen. Als ik dat gedaan heb is het tijd om te gaan inpakken voor het weekend. Ik ga niet met mijn gezin naar Zuid-Limburg, maar met vrienden. We gaan de beroemde Amstel-Goldrace fietsen. Uiteraard niet de tocht waar op de televisie zoveel aandacht voor is, want die is niet alleen op zondag, maar ook voor de profs, en dat ben ik gelukkig niet. Want je kost verdienen met alleen maar fietsen is niet aan mij besteed. We vertrekken om ongeveer 15.00 uur vanuit Putten naar Gulpen. Daar moet de fiets weer in elkaar worden gezet, we moeten onze startkaarten ophalen en eten en dan vroeg naar bed, want de volgende morgen moet we om 06.00 uur op de fiets zitten. Nou ja moeten, we willen vroeg beginnen, want dan ben je ook vroeg weer klaar. Soms vraag ik me af: waarom doe ik dit allemaal. De volgende dag zal deze vraag nog sterker worden, zeker als ik over de helft van de 200 km ben. Het is mooi fietsen in Zuid-Limburg, mooie natuur, goede wegen en een goede organisatie die dit allemaal heeft geregeld. Talloze verkeersregelaars en vrijwilligers die voor eten en drinken zorgen, want ook dat zit bij de prijs in. Onderweg ging mijn stuur loszitten, van het trillen denk ik. Op een rustpunt met alles waar de mens behoefte aan heeft is niet alleen medische zorg voor de mens, maar ook de technische hulpverlening voor de fiets. Snel zet een monteur mijn fiets op een stellage, moeren en stelschroefjes nakijken en aandraaien, en hij wenst mij alweer een goede tocht verder. Kortom, het was een leuke sportprestatie die goed georganiseerd was en waar een goede sfeer hing. Ik heb geen boze mensen gezien en geen gescheld op anderen gehoord. Wel werd er wel eens gemopperd dat er zoveel mensen waren - 12.000 is ook wel heel veel! - en sommige heuvels hadden ook minder steil gekund volgens ons…
We waren ruim op tijd binnen (ongeveer 15.00 uur). Als je door de finish rijdt, voel je je geweldig voldaan en innig tevreden. Eigenlijk is dat gevoel niet te beschrijven, je moet het gewoon zelf meemaken. Dan volgt het uitchecken, met veel in de rij staan terwijl je nat en koud bent. En dan is het nog tien kilometer rijden naar het hotel en dat is een heel eind. Vroeg in de morgen hadden we dit ook al gefietst, maar nu lijkt het nog langer en nog kouder. Ik wist niet dat een warme douche zo lekker kon zijn.
In Gulpen hebben ’s avond lekker en vooral gezellig gegeten en toen was het weer voorbij. Weken lang heb ik elke zaterdag gefietst om deze tocht te kunnen volbrengen - en in één dag is hij voorbij…