Op zondagavond is ons huis gevuld met gemeenteleden die mijn dochter komen feliciteren, eigenlijk niet in huis, maar in de tuin, want het is ook nog erg mooi weer met een stralende zon. Ook de volgende dag is het nog mooi weer. Onze kerkelijke gemeente  houdt dan een gemeentedag in de Puttense bossen. De dag begint met een fietspuzzeltocht in onze mooie omgeving. Ik ga met mijn fietsvrienden ook fietsen en we sluiten ons later aan bij de fietspuzzeltocht. Het wordt een schitterende dag en het is gezellig in het bos met veel gemeenteleden die genieten van het mooie weer en van elkaar.

Op die gemeentedag heb ik al contact met gemeenteleden die ook lid zijn van de tennisvereniging “t Laakhuisje”, want dat is deze week wel een aandachtstrekker. Op het fractieberaad wordt er direct al druk gediscussieerd over de tennisvereniging. Wat moeten we hiermee doen, het college voorstel volgen, dus verhuizen naar sportpark de Putter Eng, of ‘t Laakhuisje laten aan de Laakweg, met alle nadelen van dien?
De keuze van het college is goed te volgen. Het is voor de vereniging de allerbeste oplossing om te verhuizen. Goede accommodatie, goede parkeervoorzieningen, mogelijkheden voor uitbreiding. Mooie en moderne velden. Je kunt er een schitterend geheel van maken. Gescheiden van de “Vale ouwe” met een eigen cultuur en eigen middelen. Je zou als vereniging in je handen knijpen met zo’n oplossing. Een sportaccommodatie van allure op een goed bereikbaar modern sportcomplex.

Maar nee, het bestuur van de ‘t Laakhuisje wil iets anders: de vereniging wil blijven op de plek waar ze zit. Het heeft iets van: blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Want dat laatste is wel de werkelijkheid. Ze kunnen zich niet bewegen, niet uitbreiden, niet een groter en mooier clubhuis bouwen. In het fractieberaad hebben we het ook uitvoerig over het verenigingsgevoel, de sociale samenhang van de sportvereniging. Zoiets onder woorden brengen is moeilijk, maar een groot aantal mensen zal dat gevoel op een of andere manier wel kennen. De vraag is daarbij natuurlijk, hoe je daar als bestuurder mee omgaat. Ook Triton is een sportvereniging die zo’n verenigingsgevoel kent. De samenleving heeft zelfs heel veel voordeel van zo’n sociale bewogenheid. Maar bij de discussie over Triton heb ik dit argument niet veel gehoord en het kwam zeker niet tot uiting in het stemgedrag van bijvoorbeeld GemeenteBelangen.

Als ik maandagavond bij het gemeentehuis kom voor de commissievergadering wordt er druk getennist op het Fontanusplein. Het ziet niet zwart van de mensen maar het ziet wit van de T-shirts van ’t Laakhuisje op de Laak!!!!.
De inspreker dhr Haarman heeft een goed verhaal, dat hij op een rustige manier brengt. Hij spreekt zijn waardering uit voor de hulp van wethouder Ard Kleijer, maar voegt er wel direct aan toe dat ze niet willen verhuizen. Met verhuizen wordt de vereniging om zeep geholpen, is zijn stelling. Alleen al aan de vele vragen die aan dhr Haarman worden gesteld kun je zien hoe het probleem de aandacht heeft van de raad.

GemeenteBelangen werpt zich op als DE partij die het welzijn van de sport in Putten op het oog heeft. Dat die partij in januari nog tegen een beweegbare bodem van sportvereniging Triton was, mag niet hinderen. Kennelijk maakt het ook bij GemeenteBelangen wat uit, als je nauwer bij een vereniging betrokken bent. Blijkbaar was het voor GemeenteBelangen ook een belangrijke zaak. Zowel het zwaargewicht Van den Brink als de nestor Van der Werf voerden het woord. De normale commissieleden van Samenleving heb ik niet gehoord.

Het was wel een goede discussie vond ik zelf. Er gingen veel argumenten over de tafel en er werd ook goed doorgevraagd naar de beweegredenen achter iemands argumenten. Kortom, zo’n avond over een onderwerp is nog niet eens zo gek. We zouden ook eens een hele avond moeten discussiëren over bijvoorbeeld het jeugdbeleid met daarbij de “clubhuizen-problematiek”, maar daar komt het vaak niet van. Je zou hopen dat de zaal dan ook zo vol zou zitten met betrokkenen…

Het eind van de discussie was een opdracht aan het college erop te gaan studeren of ‘t Laakhuisje op de Laak kan blijven. Dat is dus tegen het oorspronkelijke voorstel van het college in. Er werd gesuggereerd dat we dan als fractie onze wethouder in de steek lieten. Maar dat is op geen enkel manier waar. Het college, waarvan Ard deel uitmaakt, heeft als bestuurders een goed en doordacht voorstel gedaan aan de raad. Ard hoefde daar geen minderheidsstandpunt in te nemen, omdat het college de ruimte bood voor andere oplossingen. Onze fractie heeft zijn verantwoordelijkheid  ook opgepakt  en een andere afweging gemaakt. Wij hebben het verenigingsgevoel boven de praktische zaken gesteld. De verantwoordelijkheid van het college is een helder geformuleerd beleid te maken . De raad kan als volksvertegenwoordiger een andere keuze maken. Dat valt niet onder een noemer van fout of goed. Maar onder de noemer van anders. Hoe dat gaat uitpakken weet ik nog niet. Politiek was dit een goede keuze. Of we dat ook nog zeggen als alles praktisch is uitgezocht, weet ik gelukkig nog niet.

Ik ben trouwens wel een wit T-shirt rijker. Ik deel het maar even mee voordat er gesuggereerd wordt dat ik omkoopbaar ben.