Vorige week zijn we als commissieleden bij het Bosbad op bezoek geweest. De aanleiding was trouwens niet de opening maar de kosten overschrijding. We hebben kunnen zien waar er verborgen gebreken gezeten hadden en hoe die zijn opgelost. De rondleiding werd verzorgd door Jim van der Lee, voorzitter van het Bosbadbestuur. Maar hij was niet alleen, de architect was er en ook waren er leden van de raad van toezicht.

Het is niet goed als een project meer geld gaat kosten dan er begroot is. Zeker als het om het Bosbad gaat is het belangrijk binnen het budget te blijven. Er is al zo lang over nagedacht en over gedebatteerd, over wat er moest gebeuren met het Bosbad. Zelfs onze dominee vermeldde dat zondag bij zijn inleiding over de preek. Hij had het over ‘gesteggel’ bij de politieke besluitvorming. Ik proef daar toch een beetje een negatieve klank in, en natuurlijk zijn er dingen fout gegaan. Maar voor Puttense begrippen is zes miljoen euro ook geen geringe uitgave, en dan is een kostenoverschrijding van drie ton beslist niet veel (10-12% is normaal). Over het zwembad zelf waren we het bovendien redelijk snel eens. De discussie ging de laatste tijd meer over Triton dan over het Bosbad. Als we ergens extra geld in gestopt hebben, dan was dat in Triton en niet direct in het zwembad. Maar ik hoorde deze week wel meer van die opmerkingen. Rond het Bosbad hangt het idee van dat er te veel geld aan uitgeven wordt. Zes miljoen is natuurlijk ook veel. Maar daar hebben we dan ook een mooi en goed zwembad voor, waar iedereen, ook de jeugd, met veel plezier kan gaan zwemmen. Ook hoorde ik van iemand die werkt in de toeristenbranche  dat het Bosbad zeer in de belangstelling staat, een echte trekpleister voor de toerist. Wil Putten aantrekkelijk blijven voor toeristen dan is dit een welkome aanvulling op wat we al hebben. Maar het nadeel van het project rond het Bosbad is wel dat er zoveel negatieve geluiden over zijn ontstaan in de afgelopen tijd. En daar kom je dus kennelijk bij de opening niet vanaf.

Ard heeft als wethouder het zwembad geopend door van de glijbaan te gaan. Hij kwam als eerste door een verlichte koker naar buiten. Daarna mocht iedereen gratis een dagje zwemmen in het Bosbad en daar werd ook goed gebruik van gemaakt. En misschien zijn er mensen die denken: daar heb ik ook belasting voor betaald, maar dan bent u wel erg snel tevreden, met een dagje gratis zwemmen. Zo’n openingsdag laat goed zien hoe mooi het geworden is, en dat het ondanks de negatieve verhalen een goed zwembad is. En het is ook reclame: kijk we zijn weer open, kom gerust nog eens langs.

Opmerkelijk is ook, dat mensen die ik spreek het gevoel hebben dat we veel geld uitgeven aan het zwembad, maar dat de tennisvereniging het Laakhuisje weinig geld krijgt. We hebben voor de zwemvereniging Triton 430.000 euro uitgegeven voor een beweegbare bodem. Op de agenda van de aankomende raadsvergadering staat een voorstel om 600.000 euro uit te geven aan subsidie voor het Laakhuisje. Is dat te vergelijken met elkaar? nee. Maar laten we dat dan ook in de wandelgangen en op de koffievisite niet doen, het trekt het beeld zo scheef.

Deze week is er intern veel over het Laakhuisje gepraat, wat de uitkomst is weet ik nog niet. We zijn nog niet uitgedacht en uitgepraat. Donderdag 3 juli valt het besluit.

De rest van de week wordt besteed aan leeswerk. En we zijn ons huis wat aan het opknappen, dat is leuk werk, maar het kost ook tijd en geld. Je bent zo maar 1000 euro kwijt als je wat wilt vernieuwen, en dan denk ik weleens: wat doen ze dat in zo’n zwembad eigenlijk goedkoop.

Ook is er een familiedag van Mieke haar familie. Ik zit dan een lange tijd met Mieke haar vader te praten. Onverwacht begint hij te vertellen over zijn belevenissen in de Tweede Wereldoorlog. Hij heeft als theologisch student vanaf 1943 in diverse concentratiekampen gezeten, met aan het einde bijna een jaar in Dachau. De gebeurtenissen die hij vertelt zijn wreed en mensonterend. Zo vaak miste hij een goede slaapplaats, heeft hij honger geleden. Hij heeft echt ervaren wat het is, om geen enkele bewegingsvrijheid te hebben, en om geen enkel recht van meningsuiting te hebben. Als ik aan hem vraag hoe nu tegen al die vrijheden aankijkt, is zijn antwoord: de mensen weten niet waarover ze het hebben.