Bij de fractievergadering op maandag kom ik wat later, want ik had deze dag een cursus van mijn werk. Die was in Lunteren en na het eten daar ga ik dus snel weg. Later zag ik op internet dat ik nog heel even had moeten wachten, dan had ik de bostoren langs kunnen zien komen. Die bostoren was op weg van Nijkerk naar Schovenhorst en kwam dus vlak bij ons langs.

Op woensdagavond is er een WMO-vergadering in Stroud. Het is al aardig druk als ik in de rij sta voor een badge met mijn naam en functie. Maar als de gespreksleider later op de avond vraagt: “Wie zit hier als gewoon burger?” gaan er maar twee vingers omhoog. De andere aanwezigen hebben allemaal iets met de WMO te maken. Mantelzorgers, vrijwilligers en beroepsmensen. Een hele zaal vol. En dan wil Frits Fabriek ook nog dat ik in een forum ga zitten om vragen te beantwoorden vanuit de politiek. Gelukkig gaan alle aanwezige raadsleden en commissieleden in het forum zitten.
Voor de pauze zat ik eerst bij de workshop van de vrijwilligers. Ik heb in de commissievergadering het vaak voor hen opgenomen, dus wil ik ze nu ook wel een keer horen praten over de WMO. Maar dat viel niet mee. De kritiek op de politiek is hard, maar duidelijk. Het dringt nog sterker tot me door dat de vrijwilligers meer aandacht moeten hebben, vanwege hun vele en erg nuttige werk. Ze hebben ook het idee dat ze veel werk moeten doen dat voorheen door een beroepskracht gedaan werd. Op zich hebben ze daar gelijk aan, want dat was de bedoeling ook van ‘Den Haag’. De zorg wordt onbetaalbaar en daarom moet iedereen bijspringen. In de eerste plaats familie en vrienden. Dan volgen de mantelzorgers, in de praktijk zijn dat ook vaak familieleden. En dan komen de vrijwilligers. Ze geven alle mogelijke vormen van hulp. Boodschappen doen. Oppassen. Maar ook ouderen eten geven, of zelfs wassen. En ja, tenslotte is er ook een groep die mensen en hun familie begeleidt als zij thuis willen sterven. Het is dus erg veel en meestal ook intensief werk. Er heerst toch wel enige onrust en ontevredenheid over de WMO bij deze mensen. Iets waar we wat aan moeten doen als politici en op zijn minst oog voor moeten hebben. En er moet ook voor hen gebeden worden, het liefste in de kerken. Niet als propaganda maar wel als aandacht voor deze mensen. Wat is het nodig om de Here te vragen of Hij hen extra energie wil geven.

Op donderdagavond is het commissievergadering met twee belangrijke agendapunten: het derde veld van Rood/Wit en wat ermee samen hangt, en de Welzijnsnota. Iedereen gunt Rood/Wit een moderne en mooie sportaccommodatie en we zullen er alles aan doen omdat ook voor elkaar te krijgen binnen de regels die hiervoor gelden. Alweer sport op de agenda – wordt het niet eens tijd om aan echte dingen te werken? Maar voorzitter Ep van de Hemelen weet het goed te verwoorden. Op een rustige en humorvolle wijze weet hij ons de noodzaak uit te leggen. We stellen allemaal vragen, om goede informatie te hebben, om op de fractievergadering een goed besluit te kunnen nemen, en dat zal niet makkelijk worden.
Wat betreft de Welzijnsnota, dat is een startnota en daar zijn we tevreden over. De hoofdlijnen zien er goed uit en de hele commissievergadering heeft het gevoel dat we op de goede weg zitten. Het gaat er niet in de eerste plaats om wie welke subsidie krijgt, maar: hoe stel je de regels, waarom krijgt een organisatie of vereniging geld van de gemeenschap.

Ook nu is het weer niet vroeg, maar gelukkig, vrijdagavond heb ik niets bijzonders. Maar wel iets leuks. Een gezin in onze kerkelijke gemeentewijk heeft pannenkoeken gebakken, en met ruim 30 wijkgenoten eten we buiten in het mooie weer de pannenkoeken op. Om zes uur beginnen we eerst natuurlijk met gebed, we zingen met z’n allen het Onze Vader. Daarna mag iedereen minstens drie pannenkoeken. Met zoveel mensen gaat de enorme stapel snel op. Ondertussen is er alle gelegenheid voor serieuze en vrolijke gesprekken. Met uiteindelijk vier pannenkoeken op ga ik dankbaar naar huis met Mieke en mijn dochters. Het was een intensieve week. Maar ook boeiend en leuk.