Maar direct bij de aanvang van de vergadering heeft het CDA een motie, die valt onder het kopje: ‘vreemd aan de orde van de dag'. Dat is een vakterm in de politiek: er wordt dan een motie ingediend over een onderwerp dat niet op de raadsagenda staat. Als de meerderheid van de raad het goedvindt, wordt deze motie behandeld. Dat wil niet zeggen dat die meerderheid meteen ook die motie steunt,  maar door je toestemming geef je aan dat het onderwerp wel je interesse heeft of dat je het onderwerp belangrijk vindt om te bespreken.

De motie is van alle coalitiepartijen, dus van CDA, SGP, VVD en ChristenUnie, en gaat over het verzorgingshuis Elim. Dit onderwerp heeft de commissie Samenleving al een keer eerder behandeld, alleen dan op initiatief van de ChristenUnie. Nadien heeft het CDA een werkgroep opgericht die de problemen van Elim in kaart brengt en uit deze werkgroep is deze motie gekomen. Ook de ChristenUnie is druk bezig met dit probleem. Er is contact opgenomen met de Tweede Kamerfractie van de ChristenUnie om via die weg iets te bereiken voor de bewoners van Elim. Zo is dus iedere partij op zijn eigen manier bezig met Elim.

De motie had volgens GB een hoge symbolische waarde en daar heeft GB wel een beetje gelijk in. Maar gebleken is dat de directie van Elim hier wel gevoelig voor is. Kennelijk vindt de directie van Elim het niet leuk als de zorggroep negatief in het nieuws komt. De oplossing van GB is letterlijk: Blijf zitten waar je zit. Dus bewoners, als het je niet naar de zin gaat, blijf dan gewoon uit protest op je kamer zitten. Het is een uitspraak die we als christelijke partijen niet snel zullen nemen. We vinden het beter om te overleggen en een directie te overtuigen. Bovendien klinkt het wel leuk als actiekreet, maar zoiets is niet iets voor ouderen. De bewoners van Elim zijn niet meer zo heel jong en ze hebben dus ook extra behoefte aan zekerheid. Als je jong bent zie je actievoeren meestal wat makkelijker zitten. Maar ouder mensen zijn gehecht aan hun vaste dagelijkse patronen en hun eigen vertrouwde omgeving. En dat is niet zo heel vreemd. Ouder worden gaat vaak gepaard met kwaaltjes en je bent minder flexibel in alles. Dus als het om jongeren gaat is dat  misschien wat, maar voor ouderen is ‘blijf zitten waar je zit’ geen oplossing.
Dus voeren we de druk weer wat op voor de directie van de Zorggroep. Want zoals al eerder gezegd: wijzelf kunnen geen besluiten nemen, daarvoor heeft de gemeenteraad geen bevoegdheid.

Na afloop van de openbare raadsvergadering was er nog een besloten vergadering. Die vergadering werd opnieuw geopend door de waarnemend voorzitter van de raad en dat is onze fractievoorzitter Hendrie van Beek. Deze raadsvergadering ging alleen maar over de herbenoeming van de burgemeester. En aangezien het dan over personen gaat, wordt er dus niet openbaar vergaderd, en dus zal ik ook niets vertellen over wat daar gezegd is. Dat is een zaak van vertrouwen. Het zou mensen kunnen beschadigen als achteraf openbaar zou worden gesproken over besloten vergaderingen. Daarover nu dus niet, maar ik wil het naar aanleiding daarvan wel over iets anders hebben.

Want ik vind dat er niet alleen plaatselijk maar ook landelijk wel eens wat meer aandacht zou kunnen zijn voor de persoonlijke kant van de politiek. Verreweg de meesten mensen, die in de politiek werken, waaronder zeker ikzelf, doen dat niet als een hobby of een leuke vrijetijdsbesteding, maar vanuit een soort roeping. Een roeping die bij veel christenpolitici is gegeven door de Here.

Het persoonlijk belang is dan minder groot. En je bent bereid om over je werk verantwoording af te leggen. Maar als christen weet je ook heel goed dat je niet volmaakt bent. Dat er dus altijd onhebbelijkheden blijven waartegen je moet strijden, je hele leven lang, en waar je mogelijk niet vanaf komt. Dat kan je karakter zijn, maar je kunt ook gewoon in een fout vallen. Dat is niet goed, maar kan wel vergeven worden. Dat is wat anders dan goedpraten. Als christen praat je dingen niet goed, maar belijd je dat ze verkeerd waren. Je geeft je fouten dus toe en belooft alles te doen om niet weer in dezelfde valkuil te zullen vallen. Maar vaak gaat de pers aan de haal met een fout van een minister of een wethouder en dan wordt er geoordeeld op een harde en onzorgvuldige manier die veel schade toebrengt aan personen. Dat kan nooit goed zijn, en het doet ook schade aan het roepingsbesef van die mensen. En laten we dat ook maar toepassen als we zelf meedoen aan roddeltjes in de kerk en in onze dorp en in onze straat waar we wonen.

Maar het jaar is nog niet afgelopen. Volgende week staan er een aantal belangrijke zaken op de agenda van Samenleving. Het masterplan voor de Stichting het Bosbad en een evaluatie van de WMO. Er is dus veel leeswerk en er moet stevig gestudeerd worden op de documenten, want foute conclusies zijn snel gemaakt.