Na een aantal jaren in de commissie Bezwaar en Beroep te hebben gezeten, kom je er wel achter waar je allemaal bezwaar tegen kunt hebben. Veel mensen protesteren tegen een besluit van het college. Dat zijn ook de zaken bij die het college gemandateerd (= in opdracht) uitvoert, zoals regelingen namens de rijksoverheid, of een raadsbesluit (daartoe heeft de raad immers opdracht gegeven). Het is een democratisch recht om tegen zo’n beslissing te mogen protesteren. En vaak heb je ook het idee dat mensen in nood aan de bel trekken. De vele regeltjes in Nederland maken het niet gemakkelijk om je weg te vinden. Ook voor ambtenaren is dat soms moeilijk: valt iemand nu wel of niet onder die regel of wet, of niet?

Maar er zijn ook weleens zaken waarbij je denkt: had dit nou gemoeten, is dit niet gewoon je gelijk halen? Had dit niet onderling opgelost kunnen worden? En dan doel ik heel duidelijk niet op zaken waarbij het om menselijk leed gaat. Soms wordt de bureaucratie alleen maar erger door een beroepschrift.

Ook als raadslid krijg je kritiek. Op allerlei manieren. Je hebt het iets verkeerds gezegd of je hebt het net niet goed geformuleerd. Als je de kritiek hoort en overdenkt dan hebben die mensen soms ook wel een beetje gelijk. Als je je eigen woorden door de bril van een ander leest kunnen ze soms een verkeerde indruk geven. Soms wordt er, en dan vooral in de krant, geroepen (niet altijd door journalisten trouwens, laat ik dat wel even zeggen, anders krijg ik die weer op mijn dak) dat de kloof tussen de burger en de politiek te groot is geworden. En het liefst legt men dan de schuld bij de politiek. Maar als er geen goed overleg is tussen twee partijen dan ligt dat meestal aan beide partijen, toch? En is die kloof werkelijk zo groot? Het meeste van de tijd ben ik gewoon echtgenoot, vader, werknemer, kerklid. Ik sta gewoon in de rij in de supermarkt. Betaal gewoon belasting. Ben gewoon een buurman. Moet ook gewoon mijn afval naar de gemeentewerf brengen. Kortom de meeste tijd ben ik een dorpsgenoot die ook 2 euro betaalt als hij wil schaatsen. (Herman Luitjes heeft daar een goed verhaal over gemaakt, waar ik het geheel mee eens ben). In de kerk en in de straat horen we vaak genoeg hoe mensen over bepaalde zaken denken. Vrienden en kennissen denken heus niet: O geweldig, hij is raadslid.De kloof is dus niet zo heel groot.

De kritiek heeft soms ook weleens iets van wantrouwen naar ons. Alsof we niet nadenken over zaken en zomaar iets beslissen. Denken mensen echt dat Ard en wij als fractie niet nagedacht hadden over de centrumplannen? Alsof Ard zelf nooit met zijn kinderen in het centrum komt op de fiets. Of dat hij blind is voor dat soort zaken. En of wij als fractie alles van de wethouder maar voor zoete koek slikken.

We zijn niet gekozen om aan de wensen van iedere individuele kiezer te voldoen. We zijn gekozen om het beste ook op lange termijn voor heel Putten te kiezen en dat gaat soms in tegen een individueel belang. Natuurlijk mag je daartegen protesteren, maar wel in goede harmonie en wederzijds respect. Dan kies je woorden waaruit waardering voor het werk blijkt, ook al ben je het met een besluit niet eens. Heel vaak bereik je daarmee veel meer. Zoals een Nederlands spreekwoord luidt: Met stroop vang je meer vliegen dan met azijn.
 
Oud-ministers hebben vorige week een symposium gehouden over hun werk als bestuurder. Oud-minister Tineke Netelenbos (PvdA) merkte op dat je de kiezer niet naar de mond moet praten, daar heeft de kiezer alleen maar wat aan op korte termijn. Wees vooruitstrevend, is haar advies, en durf nieuwe zaken op te pakken. Oud-minister Bram Peper (PvdA) had het over populisme. Zelf heeft hij ondervonden wat de publieke opinie met hem deed. Alle aanklachten die toen ingebracht zijn, daar is weinig of niets uitgekomen. Het zijn geen ChristenUnie-ministers die ik aanhaal, wij hebben (nog) geen oud-ministers. Maar daarmee kan ik ook aantonen dat dit niet alleen een zaak is van christenpolitici. Het ongenoegen over populisme is groot en ik hoop dat er iets mee gedaan wordt. We hebben overal kritiek op. Op de politiek, op het gemeentebestuur, op de dominee, op onze werkgever, vrijwel niemand doet het goed. Ik las pas de opmerking: Hoe meer luxe en welvaart we hebben, des te meer wordt er gemopperd. Ook hoor ik veel oudere mensen klagen, en dan vooral dat het vroeger beter was. Maar vroeger hadden we toch minder welvaart. Laten we blij en dankbaar zijn en de Here danken voor al het goede wat Hij geeft.

Ik wil graag opmerkingen en meeleven hebben, kritiek als het nodig is. Binnenkort gaan we het ketenbeleid bespreken. Ik hoor graag wat de mensen daarvan vinden. Maar met kort-door-de-bocht-opmerking van: ‘sluiten die keten!’ kan ik weinig. Maar ook niet met: laat die jongens rustig een pilsje drinken! Zo rustig drinken ze niet een pilsje. Het zijn er meestal behoorlijk meer dan eentje. Ook weleens zoveel dat ze niet meer weten wat ze doen. En ook als er geen ongelukken van komen, dan geldt nog: bij veelvuldig alcoholgebruik lopen de jongeren hersenschadiging op. Maar de keten sluiten en dan denken dat het probleem opgelost is, is hetzelfde als je kop in het zand steken, en denken dat het probleem dan niet meer bestaat. Er is meer aan de hand dan alleen maar een pilsje drinken. Want ook de ChristenUnie is geen tegenstander van een keer op een zaterdagavond gezellig met een aantal vrienden een pilsje drinken. Als je zo veel en zo vaak drinkt, dan heb je een probleem.
Mijn e-mailadres is: pebrink@putten.nl. Ik hoor graag uw standpunt. Of hieronder in het reactieformulier, kan iedereen gelijk u mening meelezen. Hartelijk dank alvast.