Ik ben benieuwd wat de recessie gaat inhouden in Putten, in het persoonlijk leven van iedereen en ook dat van mijzelf. Neemt de werkeloosheid in Putten ook toe? Raak ik zelf niet werkeloos? Het zijn allemaal vragen die pas beantwoord zullen worden in de toekomst. Belangrijk is natuurlijk dat we een taak hebben in de maatschappij. Het lijkt mij erg om het idee te hebben dat je niet meer nodig bent. Ergens bij horen draagt ook bij aan je gevoel van veiligheid.

Met die veiligheid zijn we de laatste tijd als raad en politiek veel bezig geweest. Ten aanzien van het ketenbeleid bijvoorbeeld. Als keten zuipketen worden, zijn ze bepaald niet veilig meer Ook zijn er de afgelopen weken veel wijkavonden geweest van verschillende wijken in Putten, waar het woord veiligheid een belangrijke plaats innam. Voelen de mensen zich nog wel veilig in hun eigen wijk? Ik zie dan meteen lijnen lopen naar de keten. Als zoveel jongeren hun gezelligheid in een keet zoeken, voelen ze dan nog wel de gezelligheid en de veiligheid van hun ouderlijke huis? Er zijn in onze samenleving veel gebroken gezinnen. Kinderen uit die gezinnen hebben een achterstand op sociaal-emotioneel niveau, zo wijzen statistieken uit.
Op die wijkavonden hoor je ook veel uitingen van ongenoegen. Dat is niet verbazend, in heel Nederland heerst een groeiend gevoel van ongenoegen. De partij van dhr Wilders voelt dat goed aan en maakt er electoraal, naar mijn smaak misbruik van. Opportunisme heet dat. Wel veel heibel maken als je niet Engeland in mag, de hele pers aan je binden om te laten zien dat je het land wordt uitgezet. Maar je mond houden voor de economische toestand. We hebben er zelfs een spreekwoord voor: veel geschreeuw maar weinig wol. Maar wat ik dan niet begrijp is: waarom lopen zoveel mensen achter hem aan, als de beste hervormer die Nederland sinds jaren heeft gehad?

En wat is de oorzaak eigenlijk van al dat ongenoegen in Nederland? Ik las pas de uitspraak dat we een te grote welvaart hebben. We hebben niet echt meer iets te mopperen. Maar een aantal mensen schijnt mopperen als basisbehoefte te zien.

Op de wijkavonden mag je vragen stellen aan het college. Een toelichting vragen. Vragen naar de keuzes die zijn gemaakt. Is dat wel een goede keuze voor onze kinderen, voor onze wijk? Je hoort op zo’n avond dus veel ongenoegen en laat ik direct zeggen dat het goed en belangrijk is om al de opmerkingen te horen die er leven. Maar het moet toch wel van mijn hart dat er weinig gevoel van gemeenschappelijkheid lijkt te zijn. Een aantal mensen (laat ik voorzichtig zijn) komt allereerst op voor hun eigenbelang. Zeker daar zitten ook elementen van gemeenschappelijk belang bij. Als er te hard wordt gereden in een straat heeft iedereen daar last van. Maar elkaar daarop aanspreken kunnen of durven we kennelijk niet. Veel jongeren uit een wijk geven overlast. Maar die jongeren komen toch uit gezinnen in die wijk? Café’s geven overlast aan herrie ’s nachts of zo u wilt ’s morgensvroeg. Maar in die kroegen zitten toch ook inwoners uit Putten?

Als ik de problematiek van de keten én van de wijkavonden op mij laat in werken, dan hebben we met z’n allen een probleem, of een uitdaging zoals dat tegenwoordig heet. Dus wat gaan we er met z’n allen aan doen. Want dit is geen louter politieke zaak. De politiek moet zich niet gaan bemoeien met de gezinnen en wat er allemaal gebeurt achter de voordeur van een willekeurig huis. Vrijheid is een te belangrijk item om op te offeren aan dit soort zaken. Er moet denk ik een mentaliteitsverandering plaats hebben. We moeten meer op elkaar aangewezen zijn. We moeten beseffen dat we elkaar nodig hebben en dat we naar elkaar moeten omzien. Als we werkelijk zorg hebben voor onze medemens, dan komen er een heleboel zaken goed, denk ik. Dan helpen we elkaar om niet teveel alcohol te gebruiken, en we stimuleren jongeren om zich positief in te zetten voor de wijk. Ik hoop dat de economische teruggang daaraan meewerkt. Iets minder welvaart – dat is ook wel goed voor het milieu en het maakt misschien wat meer zorg voor de medemens wakker.
Ondertussen hoop ik wel dat we als politiek alle klachten uit de wijken waar wij wél iets aan kunnen doen, kunnen oplossen. Daar zal tijd overheen gaan, en we moeten ook beseffen dat dat alles betaald moet worden.

Eerlijk is eerlijk, er waren ook hartverwarmende opmerkingen van inwoners. Dan denk ik: Putten waar groen de kleur bepaalt, laten we dat leefbaar houden met z’n allen, dus ook met de politiek. De politiek kan voorwaarden maken waardoor de inwoners zichzelf kunnen ontplooien.
En als u de economische crisis persoonlijk voelt – dan wens ik u veel meeleven uit uw omgeving en veel sterkte van Boven toe!