De week was begonnen met een netwerkvergadering van de ChristenUnie in de provincie. In een kort overzicht werden alle beleidsterreinen langsgelopen en opnieuw viel me op hoe een belangrijke taak de provincie heeft en hoe weinig de meeste mensen dat beseffen. De avond had als thema “Op de helft”: de statenleden zijn op de helft van hun periode en dus is het goed om te kijken wat er gerealiseerd is en wat we nog willen bereiken. Een goede en motiverende vergadering. Putten staat niet alleen maar maakt deel uit van de provincie.

Verder was er donderdag bezwaarcommissie, maar de nadruk lag deze week echt op de vrijdagavond of liever gezegd de zaterdagmorgen.

Om 22:00 uur word ik opgehaald door Roelof van Veen, de wijkagent van de wijk waarin ik ook zelf woon. Ik heb hem al een paar keer gezien op de wijkavonden, maar deze nacht zijn we onafscheidelijk. We patrouilleren door het centrum, van het ene café naar het andere, maar het is in het begin van de avond nog rustig. We bezoeken de BOA’s die door het centrum fietsen en dus overal snel en makkelijk bij kunnen. Eén van hen, Jan van de Hazel, had ik al ontmoet, maar nu maak ik hem mee in actie. Hij zal deze avond aardig van zich laten horen, door een aantal malen mensen te betrappen die met te veel alcohol op toch gaan rijden. Dat rijden onder invloed is een veel voorkomend probleem in Putten, zo wordt mij duidelijk.

Op onze surveillance door dorp en buitengebied komen we ook langs een ‘keet’. Roelof stelt voor daar even te gaan kijken, omdat het toch nog rustig is en ook hij weet dat er volgende week een beslissing komt over het ketenbeleid. Het wordt een leuke ontvangst en zowel Roelof als ik gaan in discussie met de jongeren. Een van hun stellingen is dat ze geen subsidie krijgen voor een sociaal werk, maar alles zelf betalen. ‘En is het hier een café?’ vraagt een van de jongens. Ik moet bekennen dat dit niet het geval is. Bier wordt gedronken uit flesjes en de frisdrank komt uit blik. Niemand betaalt en iedereen kent iedereen. Ook is er goed  toezicht. Roelof en ik zijn nog maar net een paar minuten binnen of de eigenaar komt kijken wat er aan de hand is: waarom komt de politie naar de keet? Ook als ik uitleg wie ik ben en wat ik kom doen, word ik voorzichtig benaderd. Het is dat ik de bekende wijkagent bij me heb, anders had ik veel moeite moeten doen om binnen te mogen blijven. Een ding is me wel duidelijk: een keet is niet openbaar. Je hoort erbij of niet.

Na het ketenbezoek gaan we tevreden weer op weg. We rijden weer rond in het dorp en brengen nu een aantal bezoeken aan de cafés. Rustig in de auto zitten is niet iets wat Roelof graag doet. De auto uit en contact maken met de jongeren, dat is hem op het lijf geschreven. En heel veel jongeren kennen hem ook. Steevast wordt hij keurig met zijn naam begroet door jong en oud. Zoveel namen en achtergronden als hij kent, is onvoorstelbaar. Na de bezoeken aan de cafés snap ik ook goed waarom hij het doet. Overal krijgt hij inlichtingen. Hier een praatje, daar een vraag., dan een opmerking. Ik ben onder de indruk: dit is niet alleen politiewerk, maar ook maatschappelijk werk.

Roelof vertelt ook van de samenwerking met de BOA’s. Die is zeer goed te noemen. Hoewel andere plaatsen nog weleens minder goede ervaringen hebben, gaat het in Putten erg goed. En dat is te merken. Via de teamtelefoon hebben ze veel en goed contact met elkaar.  Ook tijdens de pauze in het politiebureau is de samenwerking duidelijk waarneembaar, er wordt veel overlegd en gepraat. Een van de dienstdoende agenten heeft een weddenschap verloren en moet daarvoor pannenkoeken bakken. Ik mag ook meeëten - ik wist niet dat politieagenten zulke goede pannenkoeken kon bakken. Wat me opviel: politieagenten lijken soms net gewone mensen! Met veel humor en enthousiasme vertellen ze over hun werk en over de zorgen die ze daarbij hebben.
Deze nacht dringt het goed tot me door dat er dus elke nacht van elk weekend een team van vier mannen aanwezig is, die het uitgaan van jongeren begeleidt. En dat doen ze behoedzaam en vol zorg voor hun medemens, met het lef om op te treden als dat nodig is. Terwijl ik elk weekend in mijn bed lig, wordt er door deze mensen gewaakt over de kinderen van Putten en over de eigendommen van de inwoners. Als Roelof mij thuisbrengt, ben ik doodmoe en diep onder de indruk. Het is al vier uur in de morgen geweest als ik in bed stap.
 
Je doet in zo’n nacht zoveel indrukken op - dat is niet allemaal te beschrijven. Wat mij vooral bij blijft is dat de politie en BOA’s mij hebben laten zien wat hun eigenlijke werk is. Ze doen beslist meer dan alleen maar bekeuringen geven. Ze zijn hulpverleners die 24 uur per dag beschikbaar zijn. Ze moeten de wet handhaven, maar zijn vooral in de nacht ook de enige hulpverleners die direct beschikbaar zijn. Vooral het contact dat politie en BOA’s hebben met de jongeren ’s nachts heeft op mij indruk gemaakt.
Dan is het ook mooi om te zien is dat de raad heeft besloten een extra BOA aan te stellen en dat dit effect heeft en gewaardeerd wordt. Het is mooi en goed werk dat meer aandacht en waardering verdient. Politie en BOA’s van Putten: bedankt dat ik dit mocht meemaken!