Maar deze weblog gaat nog maar niet over de verkiezingen. Die zullen vaak genoeg aan de orde komen. September is voor mij de maand dat ik nog veel kan fietsen, en het is de maand van het herdenken. Voor Putten begint dat in oktober, maar ik begin altijd al in september.

Mijn jongste dochter, die in vwo4 zit, krijgt een brief van haar school mee, dat ze vrij mag nemen om de herdenking van de razzia mee te maken. Onder andere met een verhaal van Evert de Graaf. Die brief is er gekomen op verzoek van de gemeente Putten. Hoewel mijn dochter in Amersfoort op school zit – geen speciaal maar bijzonder onderwijs – wordt ze niet buitengesloten van de herdenking. En dat is een goede zaak. Ze woont tenslotte wel in Putten. Ze heeft trouwens ook wel interesse voor de herdenking van de razzia. Zelf kom ik uit een dorp dat ook getekend is door de oorlog. In mijn geboorteplaats Oosterbeek wordt elk jaar op de zondag die het dichtst bij 17 september valt, de herdenking gehouden van de slachtoffers van de “slag om Arnhem”. Daar ging ik al als kleine jongen heen. Mijn vader heeft het allemaal bewust meegemaakt en kent veel details van de gevechten rond Oosterbeek. Hij heeft de meeste van zijn vrienden verloren bij de inleidende bombardementen. Als we de jaarlijkse herdenkingswandeltocht lopen, de Airbornewandeltocht, vertelt hij altijd veel aan mijn dochters. Ook dit jaar heb ik weer meegelopen en heb ik op het kerkhof naar de vele graven staan kijken. En volgende week is er in Putten weer de herdenking van de razzia van 65 jaar geleden. Ook deze herdenking woon ik nu al heel wat jaren bij. Twee dorpen met een groot verdriet...

Met het mooie weer deze week lokt de racefiets. Ik probeer zelfs woensdagavond een rondje te doen op de racefiets, maar het wordt helaas al vroeg donker en dus valt er op de terugweg op de Garderenseweg niet veel meer te racen. Vrijdag heb ik ADV en dan maak ik ’s middags een mooie tocht van 90 km. Maar eerst ga ik ’s morgens een rondje wandelen met Mieke. Dit keer blijven we in de buurt van Putten, en we gaan koffiedrinken bij het Theepaviljoen van Schovenhorst. Dat is wel erg dicht bij ons huis, maar we vonden het wel een keer leuk om te doen. Wat me opvalt is de ingang naar het paviljoen. Die is aan de achterkant en aan de straatkant zie je wel een donkere schutting en een gebouw, maar ondanks de bordjes is het niet echt duidelijk dat dáár een restaurant is. Niet handig als je klanten wilt trekken die erlangs fietsen. Dat de ingang onlogisch zit wordt bevestigd door een echtpaar dat komt aanfietsen vanuit Garderen. Ze twijfelen over de ingang en willen dus maar doorfietsen. Wij werpen ons op als reclamemensen van Schovenhorst en wijzen de weg naar binnen. Dankbaar wordt er gebruik van gemaakt, het echtpaar is blij met de koffie en Schovenhorst heeft weer klanten. Staat er dan geen bordje? Dat staat er wel, maar ik ga ook niet eerst een hele gebruiksaanwijzing lezen voor een kopje koffie. Als ik Schovenhorst was ging ik toch maar proberen hierin iets te veranderen. Het staat veel uitnodigender als je zo vanaf het fietspad het terras kunt zien. Het is er gezellig genoeg, vinden wij.

Op zaterdag is er een personeelsdag van mijn werk, en Mieke en ik gaan daarheen. De dag wordt gehouden in het Centrum voor Beeld en Geluid in Hilversum. Het is het archief van de publieke omroepen en is zeer de moeite waard om een bezoek aan te brengen. Er is veel te beleven en als we na een paar uur weer vertrekken om met zijn allen te gaan wokken, heb ik het idee dat ik nog lang niet alles heb gezien. We gaan heus nog wel een keer terug, met onze dochters.
Ook deze zaterdag was het mooi weer. En ik moet bekennen: ik was vroeg opgestaan om ook die dag nog een rondje te fietsen. Zo’n week vol fietstochten doet me weer dankbaar beseffen in wat voor een mooie omgeving we wonen.