Wien van den Brink was een man met grote inzet en sterke betrokkenheid bij de politiek. Het is natuurlijk bekend dat de ChristenUnie en GemeenteBelangen twee heel verschillende partijen zijn en gelukkig is daar ook niets mis mee. Die verschillen vormen geen belemmering om andere raadsleden en dus ook Wien te respecteren. Ook al waren we het vaak niet eens als het op argumenten en stemmen aankwam. Ik had grote bewondering voor de manier waarop hij met zijn ziekte omging. Kanker doet meestal een zware aanslag op iemands energie, maar daar was bij Wien niets van te merken.
Er waren bij de uitvaartdienst van Wien veel raadsleden aanwezig. En dat doet me goed. We kunnen onze politieke verschillen overboord zetten en de familie blijk geven van ons medeleven. Ik bid dat de familie ook troost mag vinden bij onze Vader in de hemel, want Hij alleen kan echte troost geven. Hij kan ook zin geven aan het leven van Wien.

Woensdagavond moet ik iets heel anders doen. Dan ga ik samen met Ard Kleijer naar Nijkerk om de VVV-bonnen van honderd euro te brengen naar het Hospice daar. Dat zit zo: op de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente stond er in de kraam van de ChristenUnie een ‘goede-doelenboom’, waarin je een kaartje kon hangen met de naam van een goed doel erop. Aan het eind van de avond mocht onze lijsttrekker een kaartje van de boom plukken, en naar de organisatie of vereniging op dat kaartje zou de ChristenUnie dan honderd euro brengen. Het getrokken kaartje bleek door Rients Wietsma ingevuld te zijn, en hij had het Hospice in Nijkerk opgegeven. Daar werkt zijn dochter als vrijwilliger, en hij weet dus waar het geld terecht komt. Er werken ook veel vrijwilligers uit Putten, en er zijn ook vaak genoeg mensen uit ons dorp die de laatste weken van hun leven daar kunnen doorbrengen. Een Hospice moet het hebben van de giften en sponsors en ons geld was dus zeer welkom. We werden vriendelijk welkom geheten en onder het genot van koffie en thee werd er verteld over het Hospice  (zie ook het nieuwsartikel onder Verkiezingsnieuws).

Een avond thuis kan ik altijd goed gebruiken. Deze week werk ik aan de verkiezingspagina van deze site. Niet alleen aan de rubriek Verkiezingsnieuws, maar ook aan het gedeelte waar de kandidaat-raadsleden zich voorstellen. Dat is nauwkeurig maar ook creatief werk, en ik stel er een eer in dat het er mooi uitziet en goed leesbaar is.

Op vrijdagmiddag gaan we nog wandelen door het bos. Hoewel het een beetje dooit ligt er nog veel sneeuw. De contrasten zijn groot, donkere boomstammen en witte sneeuw geven mooie beelden. Het is lang geleden dat ik zoveel mooie winterfoto’s heb kunnen maken.

Op zaterdagmorgen ga ik eerst in ons huis aan het werk: er moet altijd wel wat opgeknapt worden. En zaterdagmiddag ga ik samen met Ard naar Rood/Wit naar de opening van de nieuwe accommodatie. We worden er hartelijk welkom geheten. De kantine is niet splinternieuw, maar het is er wel heel gezellig. Voorzitter Ep van de Hemel troont ons mee naar de nieuwe accommodatie van de kleedkamers. Daar wordt allereerst de eerste steen onthuld, die eigenlijk niet de eerste, maar de laatste steen is. De voorzitter vertelt daarbij een erg ingewikkeld verhaal: de eerste steen moest de laatste worden, maar werd toch eerder geplaatst vanwege de vorst. Ik dacht dat politici ingewikkelde verhalen konden vertellen maar de voorzitter van Rood/Wit kan er ook wat van. Na deze onthulling mag wethouder Ard Kleijer het gebouw officiëel openen met de sleutel van de hoofdingang van de kleedkamer-accommodatie. Daarna mogen we allemaal binnen kijken. De kleedkamers zien er goed verzorgd uit, niet overdreven luxe, maar strak en netjes. De tegels in de doucheruimtes zijn allemaal wit met hier en daar een rode tegel ertussenin, wat een leuk effect geeft.
De opening wordt een gezellig feest, waarbij diverse dames rondgaan met lekkere hapjes en frisdrank. Maar er komt nog meer. Om half vier moeten we allemaal naar buiten. Naar buiten – met deze temperatuur? Jawel hoor, en tot mijn verbazing staan er al veel mensen langs de kant van het schitterende diep groene kunstgrasveld. Met man en macht zowel van Rood/Wit als van SDCP is alle sneeuw van het grasveld afgehaald. Er kan dus gevoetbald worden. Zonder ook maar even te stoppen rennen de voetballers in korte broek het veld op. Burgemeester van Putten neemt de aftrap voor zijn rekening, niet in korte broek trouwens. Het spel kan beginnen, denk ik, maar eerst wordt er een minuut stilte gehouden voor de vrijwilliger die afgelopen week is overleden: Wien van de Brink. Het wordt een mooie en leuke wedstrijd, die uitnodigt om nog eens te komen kijken (maar dat doe ik liever als de temperatuur wat meer gestegen is). De uitslag geef ik niet, het was een vriendschappelijke wedstrijd, waarin het vooral om het spel ging – wie het wint is dan niet belangrijk, zoals ook de voorzitter zei.

En weet u wat mij nu zo opviel? Dat er tijdens het voetballen kijken zoveel over politiek gepraat wordt! Ik heb al een complete prognose voor de komende gemeenteraadsverkiezingen in mijn binnenzak...