Tussen Voorthuizen en Huinen is het donker en glad. Maar ik heb het inmiddels al lekker warm van het fietsen. En gelukkig, vlak voor Huinen staat er een verkiezingsbord ter bemoediging. De eerste die ik op dit traject tegen kom is – hoe kan het ook anders – Ard Kleijer. Hoewel Ard niet echt lacht, kijkt hij me toch vriendelijk aan, alsof hij zegt: Je bent al in Huinen, nog even doorzetten en je bent er, en over een tijdje is hier een rotonde en gaat het helemaal veilig.

Ik fiets voor de winkel van meneer Kieft langs. Vlak bij de buurtsuper staat Nico Gerritsen in een tuin koud te worden op een verkiezingsbord. Nico lacht zoals hij altijd lacht: een beetje gereserveerd maar niet onaardig. Ik bedenk dat de SGP in Putten toch wel vernieuwend bezig is. Niet alleen staat Nico op de poster, maar hij lacht me zelfs bemoedigend toe alsof hij wil zeggen: Fiets maar lekker door, het kost niets en het houdt je gratis gezond. Aan sport doen is al gauw verdwazing bij de SGP, maar zowaar, ook over een kunststof grasveld was de SGP positief. Ik weet wel, dat is nog niet hetzelfde als voorstemmen, maar het is alvast positief. Wat dat praktisch betekent voor SDC weten we nog niet.

Even buiten Huinen, als een felle windvlaag mij bijna doet stilstaan, kom ik plotseling oog in oog te staan met Jan Kuit. Levensgroot staat hij daar aan de kant van de weg. Zo groot dat ik er bijna van schrik. Maar Jan lacht een beetje cynisch, als of hij wil zeggen. Ja dat is je eigen keuze, je hoeft van mij hier niet te fietsen, wat mij betreft was je met de auto gegaan. Ik sta hier alleen maar om toe te kijken wat er allemaal gebeurt in Huinen.
Ard staat dus aan de ene kant van Huinen en Jan aan de andere kant, overpeins ik. En wat zou nu de goede kant zijn? Dat Nico midden in Huinen staat is wel veelzeggend. Ik denk dat Nico ze allebei in de gaten wil houden, zowel Ard als Jan, want wie is nu de hoeder van Huinen: Jan omdat hij voor twee rotondes koos of Ard omdat hij voor de best uitvoerbare optie koos? Die arme Jan. Want wat veel mensen niet weten, is dat hij wel even knel kwam te zitten door de interne strijd binnen het CDA. De plaatselijke CDA wilde twee rotondes en stuurde de ChristenUnie wethouder naar Arnhem om dat te regelen bij de provincie, die er beslist géén twee wil betalen. En ja, u snapt het al: in de provincie Gelderland is het CDA de grootste partij. Dus eigenlijk ging het plaatselijke CDA in tegen het provinciale CDA via een ChristenUnie wethouder. Het grappige is dus, dat altijd het CDA de verliezer was, óf plaatselijk óf provinciaal. ’s Avonds na afloop van de raadsvergadering waarin een motie van het CDA om een tweede rotonde vroeg, werd Jan gebeld door de big boss uit Arnhem. Dat was eens maar nooit weer! En daarom staat Jan wat cynisch te lachen daar op dat bord bij Huinen.

Al peinzend over de verkeersproblematiek van Huinen kan ik de kou even vergeten. Maar wat zie ik daar? Een heel eind buiten Huinen, alsof hij zich niet meer zo goed durft te bemoeien met de problemen daar, staat een eind vanaf de weg plotseling Klaas van de Werf. Maar sacherijnig is hij niet, integendeel. Eerlijk is eerlijk, Klaas lacht het breedst van alle verkiezingsposters.
Nu nader ik Putten. Zowel Ard als Klaas komen nog een paar keer in beeld, ze staan zelfs steeds dichter op de weg, alsof ze mij des te enthousiaster willen aanmoedigen. Het is wel opvallend: hoe dichter bij de dorpskern hoe dichter op de weg. En Klaas eindigt tenslotte bovenop een restaurant. Dat is trouwens ook zo’n probleem. Kan ik nu wel of niet gaan eten in dat restaurant? Stel dat ik daar gebeld wordt door de voorzitter van ons bestuur, dan moet ik zeggen dat ik eet wat de pot van GemeenteBelangen schaft. Nee, zolang het verkiezingstijd is kan ik daar beter niet eten, dat is vragen om moeilijkheden.
Bij de VVD hebben ze weinig borden, zo te merken, maar ze hebben wel mooie jassen. Gelukkig heeft ons bestuur daar niet aan gedacht, anders moest ik waarschijnlijk elke dag in ChristenUnie outfit naar mijn werk. Fietsen door de sneeuw in ChristenUnie blauw.

Ach ja, het is verkiezingstijd…