Na een regeerperiode van de ChristenUnie hadden we gehoopt op winst, en die hadden we ook verdiend volgens mij. Natuurlijk zijn er fouten gemaakt. Wie geen fouten maakt doet meestal niets, is terecht het spreekwoord. Ik vind dat we veel hebben bereikt en heel nadrukkelijk aanwezig zijn geweest in het kabinet. Zeker als je dat vergelijkt met het altijd wat gefrustreerde optreden van D’66 in diverse kabinetten, heeft de ChristenUnie het goed gedaan. Als je alleen al denkt aan de reacties van de media toen de ChristenUnie mee ging doen. Een partij die de naam van de HEER wil eren, wat kun je daarvan verwachten!  Alle bewindslieden en Kamerleden hebben een goed getuigenis gegeven van de Almachtige Heer en hebben ook nog eens hard gewerkt, op Zijn akker. Ze hebben gezaaid en de Heer zal oogsten. Als je dat alleen maar met feiten wil meten, is dat niet te doen. Dan ga je oogsten en dat is het werk van de Heer en niet van ons of van andere christelijke politieke partijen. Wie meet, zal met diezelfde maat gemeten worden.

We hebben als plaatselijke kiesvereniging een gebedssamenkomst gehouden op de vooravond van de verkiezingen en daar hadden best wat meer mensen aanwezig kunnen zijn (heb ik dat niet politiek correct gezegd?). In gebed hebben we de Heer om een zegen gevraagd. Die heeft Hij gegeven en laten we daarmee aan het werk gaan. In de gemeenteraad, in de provincie en in de Tweede Kamer. De Heer regeert met majesteit en Zijn rijk zal geen einde hebben.

Dus gewoon aan de slag. Op donderdag zijn we als raadsleden uit de regio op werkbezoek geweest bij de Inclusief Groep in Nunspeet. De Inclusief Groep was voorheen een sociale werkplaats, maar is nu een zelfstandig bedrijf met veel mensen in dienst die een WSW-indicatie hebben. Even wat feiten. De omzet van het bedrijf is ongeveer 19 miljoen euro per jaar. Er werken ongeveer 1200 mensen. Die mensen krijgen een functieloon volgens de cao voor sociale werkplaatsen. Er werken duidelijk meer mannen dan vrouwen. Elf procent is laaggeletterd, per jaar volgt 25 procent van de werknemers een cursus. Het cursusaanbod is: taal, rekenen en sociale vaardigheden. Die feitjes zeggen al heel wat, maar we kwamen vooral voor een ontmoeting met de mensen die hier werken.

De rondleiding door het bedrijf duurde dan ook veel langer dan het verhaal over de feiten. Tijdens de rondleiding hebben we uitleg gehad van de werkzaamheden en hebben gepraat met de mensen die het werk uitvoeren. Wat direct opvalt is de tevredenheid van al die mensen. Ze zijn trots op hun werk en tevreden met hun positie. Als ze naar huis gaan, zeggen ze ook steevast “Tot morgen”. Ook spreken ze de directeur op de gang aan met “Gaat het goed met jou?”  Er wordt allerlei werk gedaan, soms puur productiewerk, soms ook heel creatief. Etiketten plakken, maar ook meubels herstellen, dienblaadjes voorzien van mooie tekeningen, vogelhuisjes maken met mooie spreuken erop of bureaustoelen opnieuw bekleden. We hebben veel gepraat met mensen die aan het werk waren, en velen legden enthousiast uit waar ze mee bezig waren. Ik zag bijvoorbeeld een mevrouw tandwielen voor een racefiets in elkaar zetten, ik heb dus even een praatje met haar gemaakt, en verteld dat ik net een nieuw setje tandwielen op mijn racefiets had gezet. De betrokkenheid op het werk is groot. De mensen voelen zich veilig en trots op hun bedrijf. Mensen met een handicap die hier werken vinden een zinvol bestaan in wat ze mogen doen. Het lijkt me niet makkelijk daar altijd goed op in te spelen. Werkdruk en productiegericht-zijn zal weleens een probleem zijn. Maar we waren onder de indruk van wat er gedaan wordt bij de Inclusief Groep. Het lijkt me goed dat elk raadslid ziet wat daar gebeurt en het lijkt me ook zinvol om in de commissie vergadering hier eens wat breedvoerig bij stil te staan.

Het viel me wel op, dat de ontvangstzaal niet bepaald vol was van bezoekende raadsleden. Van sommige partijen was er werkelijk helemaal niemand… Ik hoop dat ook een rechts kabinet op deze groep mensen gaat letten. Want het blijkt dat mensen in Nederland goed op kunnen komen voor hun eigen portemonnee (gezien de verkiezingsuitslag) , maar het algemeen belang niet zo duidelijk zien. Minderheden hebben het altijd moeilijk en het is een belangrijke taak van de overheid om daarop te letten. Maar als ik hoor roepen dat we geen pensioen willen inleveren voor migranten en dus niet bereid zijn welvaart te delen met mensen die het minder hebben dan wij, is dat wel een signaal om bezorgd over te zijn.
Zeker als je zelf gezien hebt hoe tevreden en gelukkig deze mensen zijn, besef je hoezeer het de moeite waard is om deze mensen met onze zorg te omringen.

En dan te bedenken dat deze mensen straks in de hemel even ‘normaal’ zijn als ik. Dan word ik echt even stil.