Donderdagavond was de laatste raadsvergadering van het seizoen, en die verliep best spannend. Het ging over de veiligheid van de vijvers in het net nieuwe park van de Groene Scheg. De ontwerpers hebben goed op de veiligheid gelet – de oevers lopen heel geleidelijk af bijvoorbeeld – en de buurtbewoners hebben van te voren inspraak gehad en niemand heeft toen geroepen dat er een hek om de vijver moest. Maar toch zijn er nu klachten en toch moet de raad dan tot het oordeel komen: niet veilig genoeg. En ja, het is natuurlijk een belangrijke taak van de overheid om op veiligheid te letten. Je kunt eigenlijk nooit genoeg maatregelen nemen. Kleine kinderen kunnen ongelooflijk snel aan de aandacht van hun ouders ontsnappen. Overigens, ook bij oudere kinderen heb je dat probleem, op de fiets bijvoorbeeld kunnen ze allerlei zaken uithalen waar jij geen greep op hebt.

Een honderd procent veilige Groene Scheg gaat dus niet, en die illusie moeten we ook niet geven. Het college heeft veel aandacht aan de veiligheid van het park geschonken, daar heeft de raad ook geen kritiek op. Hoe dan ook ouders blijven verantwoordelijk. De raad wilde graag een aanvullende veiligheidsmaatregel. Nog veiliger dan veilig. Was dit niet te voorzien geweest? Ik denk dat veel mensen niet goed in staat zijn om een duidelijk beeld te krijgen vanaf een tekening. Dan zie je vooral hoe mooi het gaat worden. Maar als je kinderen er eenmaal rondlopen, ervaar je het ineens anders. Voor het begrijpen en het interpreteren van tekeningen heb je wel enige ervaring nodig. Mijns inziens zit daar het probleem. Je bent er dus niet als overheid als je keurig de ontwerptekeningen ter inspraak voorlegt. Je moet ook vertellen welke keuzes er al gemaakt zijn en waarom, ook ten aanzien van de veiligheid. Zonder dat je de mensen bang maakt voor alles wat er mogelijk kan gebeuren. Communiceren blijft altijd een uitdaging.

En dan was er het agendapunt van de woonwagen. De discussie daarover snap ik niet helemaal. Het college voert een wettelijk verplichting uit volgens het boekje en dan nog is er tot tweemaal toe een hele discussie. Ik snap dat je het niet zo leuk vindt dat het zo moet, maar er is al een democratische beslissing genomen. Volgens mij moet je dan vraagtekens zetten bij die beslissing en niet bij details van de uitvoering. Of vraagtekens plaatsen bij de sanering van woonwagenparken in het algemeen. Maar niet een college vragen vastgesteld beleid niet uit te voeren.

Woensdagavond was er de inhuldiging van de sportkampioenen van ons dorp. Dat is altijd een leuke happening en het is ook belangrijk om als raad te laten blijken dat sport belangrijk is voor de gezondheid en voor de samenleving als geheel. Maar helaas, dit jaar kon ik er niet bij zijn, ik had een andere mooie bijeenkomst. Mijn oudste dochter ontving haar VWO-diploma en dat is best indrukwekkend. Een mijlpaal in je persoonlijke geschiedenis, die je zeker als gezin moet meemaken.

Op zaterdagmorgen ga ik ook nog even kijken bij de veteranendag. Een mooie optocht is het van al die oude legervoertuigen. Maar als ik sta te kijken voel ik me toch oud worden, want bij die oude legervoertuigen zitten niet alleen de eerste Jeeps uit de Tweede Wereldoorlog, maar ook vrachtwagens uit mijn eigen militaire-diensttijd. Fietsend langs de voertuigen kom ik Okko van Dijk (CDA) tegen. We praten even over de voertuigen en komen op het idee om nog even door de Groene Scheg te fietsen. We zien bij de vijvers al de noodhekken staan en zijn verbaasd over de snelheid waarmee het college heeft gereageerd.
Terug in het centrum van het dorp lopen we langs de voertuigen, we denken er net op tijd aan dat we niet mogen fietsen in het centrum. We zien de vele veteranen in de diverse voertuigen zitten. De burgemeester en Ard Kleijer (in uniform) lopen de hele stoet langs om handen te schudden en een praatje te maken met de veteranen. Later op de morgen zal een van deze mannen aan een hartaanval overlijden… Wat maakt dat een indruk, dat iemand met zo’n veelbewogen leven overlijdt net tijdens een herdenking van die spannende oorlogstijd. 

En nu is het dan reces. Het was een lang en druk seizoen van de raad. Verkiezingen, een nieuwe raad, een nieuw college, forse bezuinigen. Wennen aan nieuwe collega-raadsleden, de spanning van een totaal nieuwe coalitie met een nieuwe oppositie. Maar mijn eerste indruk is positief. De coalitie doet moeite om begrip te hebben voor elkaar, soms worden de grenzen opgezocht en is het ook weer even wennen dat de wethouders een andere verantwoordelijkheid hebben dan de raadsleden. De oppositie moet ook nog wennen aan de nieuwe rol, maar ook daar is het een afwegen van constructief meedenken zoals bij de Groene Scheg en tegenvuur geven zoals bij de kadernota. Kortom, na de vakantie wacht er genoeg uitdaging!