De raadsvergadering met de commissaris was ook de eerste vergadering met de interim-burgemeester Ria van Aartsen. Een goede vergadering, waarin rustig overlegd kon worden. Je kunt een profielschets op papier helemaal in orde hebben, en dat hebben we volgens mij ook, maar dan nog is een mondelinge toelichting wel belangrijk. En dat bleek ook wel tijdens de vergadering. Niet één van de gewenste karaktereigenschappen van de burgemeester moet er uit springen: de nieuwe burgervader moet van alles een beetje hebben. Hij moet dus een evenwichtig bestuurder zijn die verbindingen kan maken en oog heeft voor de mensen in Putten. En ja, heel veel van die mensen zijn christen. En dus heeft de ChristenUnie duidelijk uitgesproken dat we graag een christen als burgervader willen hebben. Een christen die omziet naar alle mensen en dus ook niet vastzit aan een kerk. Natuurlijk kan de burgemeester wel lid zijn van een kerkgenootschap, maar van welke is politiek minder belangrijk. Hij moet boven de partijen staan en ook boven de kerken. De burgemeester moet zich allereerst als christen profileren en niet met een kerkelijke status. Zoals een fractielid zei: de burgemeester moet in zijn hart een christen zijn.

Direct daarna kwam raadsvergadering nummer twee. Dat dit de langste aller tijden zou worden, wisten we gelukkig van te voren niet… Het ging over de grondaankoop van de Nijkerkerstraat 32a door Gerrit van Lagen. Al direct aan het begin werd duidelijk, door de bijdrage van WijPutten, dat de coalitie vindt dat het college fouten heeft gemaakt en dat Gerrit van Lagen ook fouten heeft gemaakt. Feit daarbij is dat niet één van beide partijen een strafbaar feit heeft gepleegd. Het college had de prijs van het pand niet in de niet-openbare notulen mogen zetten. En, zo begreep ik ook nu pas, een raadslid mag niet iets kopen van de gemeente, tenzij Gedeputeerde Staten daar toestemming voor geven. En dat is ook wel eerlijk. Je moet niet de schijn wekken dat er een relatie tussen raad en college is die een van beide partijen financiëel voordeel biedt. De vergoeding die je krijgt als raadslid doet ook niet vermoeden dat je het voor het geld doet, en dus moeten ook andere zaken geen vragen oproepen over financiëel voordeel. Van Lagen was daar ook niet op uit, dat werd wel duidelijk in zijn verhaal. Er was geen sprake van opzet, hij heeft geen informatie achtergehouden, niet stiekem geopereerd, maar open en eerlijk. En toch kun je dan fouten maken. Nu is fouten maken ook niet erg, tenminste niet dit soort fouten. Het gaat erom hoe je die fouten oplost. Helaas liep dat ook niet helemaal goed. Maar donderdagavond is wel helder geworden dat er over en weer fouten zijn gemaakt. Gelukkig werd er ook een motie aangenomen die benadrukt dat er over de volle breedte fouten zijn gemaakt. En gelukkig is het nu allemaal duidelijk en opgelost.

Wat de inwoners hiervan vinden is moeilijk te peilen. Er zijn altijd populistische mensen die het dan over zakkenvullers hebben. Ook snappen veel mensen denk ik niet waarom die vergadering zolang moest duren. De kern was in het begin al duidelijk. Beide partijen bekennen schuld en daarna kijk je naar de oplossing. Dan kun je natuurlijk het college overspoelen met heel veel vragen, maar hebben die antwoorden nu echt een andere visie op de zaak gegeven? Of de zaak transparanter gemaakt? Merkwaardig is ook dat de oppositiepartijen in deze zaak een coalitiepartij, de SGP, nodig hadden om het college aan te spreken. En als dat niet lukt – want de SGP gaat de eigen coalitie natuurlijk niet opblazen – worden er allerlei alternatieven uit de kast gehaald. Veel vragen stellen, en dan vragen die tot in de details gaan, persé een bepaald antwoord willen horen dat jou past. Zouden de inwoners van Putten dat allemaal snappen? Ja, het is inderdaad leuk om het nieuwe college, dat werk wil maken van de communicatie, aan te vallen op slechte communicatie.

Voor mijn besef gaat het er op zo’n raadsvergadering om, dat je bereid bent om van je fouten te leren. En wat hebben we er als raad nu van geleerd? Dat je als eerlijk mens toch een fout kunt maken en dat je met praten en overleggen die fout kunt herstellen. En dat we nauwkeurig moeten zijn in ons handelen. Zelfs niet de schijn moeten geven van belangenverstrengeling.
In het gesprek daarover moet je eerlijk kunnen zijn. Noem goed wat goed is en fout wat fout is. En daarna moet je ook vertrouwen in elkaar kunnen uitspreken. Er spreekt vertrouwen uit, als je kunt accepteren dat er fouten gemaakt worden.

En dat onderling vertrouwen zullen we hard nodig hebben de komende periode. We moeten het immers hebben over een begroting waarbij stevig bezuinigd moet worden…