Ik zal het nog gaan missen, als ik ooit niet in de gelegenheid ben om ’s morgenvroeg op de Ossenmarkt te zijn. Het is altijd een gezellige bedrijvigheid. Iedereen is zijn kraam aan het opbouwen en het doet me denken aan het opbouwen van een jaarmarkt zoals dat vroeger gebeurde, althans wat ik ervan in geschiedenisboeken lees. Wij maken gebruik van moderne middelen om de kraam in te richten, wij geven dus pennen en ballon en snoep cadeau aan de bezoekers. Ik wist trouwens niet dat er zoveel mensen pennen verzamelden... Als we koffie gaan drinken komt collega raadslid Karin Kubiak van GemeenteBelangen warme oliebollen brengen en dat smaakt perfect, bedankt Karin! We staan met onze kraam ook naast de Stichting Grensverleggende Talenten. Nu ken ik de mensen van deze Stichting wel. Jacqueline van den Brink zit er bijvoorbeeld in, en zij is ook lid van de WMO-raad. Maar niet iedereen van ons kent haar, dus ik leg uit aan de andere ChristenUnie-leden wat voor belangrijk werk de Stichting doet voor jonge mensen met een autistische stoornis, en we gaan natuurlijk ook bij hun stand kijken wat deze jeugdige personen allemaal gemaakt hebben. Ze verkopen namelijk  spullen die ze zelf gemaakt hebben: vogelhuisjes, bloembakjes en houtsnijwerk. En het is niet duur wat ze te koop aanbieden. In de loop van de dag zie ik veel mensen stilstaan bij hun kraam, en ik hoop maar dat ze veel verkocht hebben.

Bij onze kraam komen ook veel mensen een praatje maken. Niet alleen onze eigen leden komen langs om te kijken en een pen mee te nemen, ook ChristenUnie-leden uit andere plaatsen zien ons logo en komen ons succes wensen in de politiek. Maar daarnaast praten we met allerlei andere mensen. Dat zijn vaak nuttige gesprekken. Ze hebben altijd wel tips voor ons, aanmoedigingen en soms kritiek, soms ook wel hele harde kritiek. En dat is vaak nog wel terecht ook. Veel mensen zijn teleurgesteld in de politiek en in het gemeentebestuur. Het is ook niet makkelijk het iedereen naar de zin te maken. Binnen een kwartier hoor je van de één dat het belachelijk is dat je in het centrum niet mag fietsen, en van de ander dat je wel erg simpel moet zijn om fietsers toe te laten in het centrum. Beiden gelijk geven gaat natuurlijk niet, en dus komt het er op aan dat je het standpunt van de partij kunt verdedigen. Ik vind het wel een uitdaging om mensen uit te leggen waarom er is gekozen voor een bepaald standpunt. Heel vaak hebben mensen daar dan wel begrip voor, omdat ze meestal aan een andere mogelijkheid niet hebben gedacht. En het is altijd goed om beide partijen in een zaak te horen en argumenten te wegen. Veel mensen halen hun informatie ook alleen maar uit de krant, maar dat is ook informatie die door een paar oren is gehoord en verwerkt. En journalisten gaan heel vaak ook een zaak onder een vergrootglas bekijken. Als mensen zelf naar een vergadering komen is hun indruk vaak anders dan in het verslag is weergegeven, zo is mijn ervaring.

De commissie Middelen is een goede en constructieve vergadering. Er waren natuurlijk veel technische vragen over de begroting, want de begrotingsraad van 5 november komt er alweer aan. Een belangrijk onderwerp was verder een opiniërend verhaal van de VNG over de schaalvergroting van gemeentes, en daar zijn we het snel over eens. Putten voelt er niets voor om opgenomen te worden in een mammoetgemeente. Volgens dat voorstel zou Nederland dan uit dertig grote gemeentes bestaan en geen provincies meer hebben. Van wethouder Nico Gerritsen begreep ik dat het plan niet op veel steun kan rekenen. Nu is het natuurlijk niet zo, dat wij vinden dat Putten wel helemaal op zichzelf kan bestaan. De ChristenUnie is er hard voor om regionaal samen te werken. En daarom heb ik de gelegenheid aangegrepen om een pleidooi te houden voor het samenwerkingsverband in de regio, de RNV. Doe gezamenlijk wat daarvoor in aanmerking komt – dat geldt bijvoorbeeld voor veel administratieve handelingen, maar ook voor gezamenlijk inkopen enzovoort – en werk zo mee aan schaalvergroting zonder het eigene van Putten op te geven.

De commissie Samenleving ging over de subsidieverlening aan een aantal organisaties in Putten. De Puttense fietscrossclub, die een wereldkampioen onder haar leden heeft, wil graag dat de crossbaan wordt uitgebreid. De scouts van KonTiki die hun clubhuis door inbraak en brand helemaal hebben verloren kwamen ook een financiële bijdrage vragen. Het gebouw van de padvinders wordt voor een belangrijk deel met verzekeringsgeld herbouwd, maar de padvinders willen graag de gelegenheid aangrijpen om een verbetering aan te brengen. Wat ik me trouwens niet had gerealiseerd is, dat de scouts door de brand ook hun administratie kwijt zijn en ook de gegevens inclusief de foto’s uit het verleden niet meer hebben. Een kluisje in het nieuwe gebouw is dan geen overbodige luxe. Afgelopen zaterdag werd er een leuke actie gehouden door de padvinders, ze gingen het hele dorp door om krentenbollen te verkopen. Ik hoop dat die krentenbollen veel geld hebben opgebracht.
De commissievergadering eindigde met een discussie over, jawel, het Bosbad. Er werd stevig gediscussieerd en de uitkomst is dat de wethouder de begroting van het zwembad nog eens goed gaat bekijken.

De week eindigt ermee, dat we als gezin weer helmaal compleet zijn. De oudste dochter komt uit Leiden naar huis om daar haar verjaardag te vieren, en de jongste dochter komt moe maar heel opgewekt terug uit London waar ze met excursie van school heen geweest is. We krijgen allemaal verhalen van belevenissen, waarbij de Ossenmarkt in het niet valt bij de sterke verhalen over de grachten van Leiden en over het wandelen in het donker langs de Theems. Maar na alle omzwervingen voelen ook mijn dochters Putten als thuis.