Terugkijken deden we deze week al op een lokale unievergadering in ‘De Aker’. Zo’n ledenvergadering is niet alleen belangrijk om contact te houden met de achterban, ik vind het ook altijd leuk. Er komen wel vaak dezelfde mensen, maar daar krijg je dan ook wel een band mee. Na de opening vertelt Ard over het eerste half jaar als wethouder in de nieuwe coalitie. Ard spreekt met veel waardering over zijn nieuwe collega’s. En tijdens zijn verhaal komt bij mij weer de herinnering boven aan de verkiezingstijd. Hoe hij altijd in staat was om kort, goed en zakelijk uit te leggen wat we doen en waarom.
Na Ard kwam Lubbert die in hoofdzaak vertelde hoe het allemaal is gegaan tijdens het opstellen van de profielschets van de nieuwe burgemeester. Ook dat was een verhaal dat goed onderbouwd was. De leden konden er dan ook van harte mee instemmen.
Christine kwam met een spectuculair onderwerp: een museum voor de geschiedenis van Putten, met de nadruk op oktober 1944. Toen we in Ladelund waren, maakte het ook op mij indruk dat daar zo’n groot centrum was om die dagen in herinnering te brengen. Het zou een museum moeten zijn, niet alleen voor de mensen uit Putten, maar een educatief centrum dat voor heel Nederland bedoeld is. Dan kun je vertellen wat er in Putten is gebeurd en duidelijk maken dat dit in elk dorp in Nederland had kunnen gebeuren. Je kunt ook laten zien wat haat met mensen doet en wat verzoening inhoudt. Maar ook wat er gebeurt als mensen tegen elkaar worden opgezet en elkaar gaan buitensluiten.
Ik vind het een goed idee en we zouden het verder moeten uitwerken, want het moet breed zijn in opzet, zodat het voor heel Nederland de moeite waard is om te bezoeken.

Na Christine ben ik zelf aan de beurt. Ik vertel over regionale samenwerking (RNV) in onze regio. Ik probeer duidelijk te maken dat regionale samenwerking financiëel voordeel oplevert en dat vooral op algemene diensten als belastingen en automatisering.

Op donderdag is er raadsvergadering en dan gaat het in hoofdzaak over het bosbad. Zoals Henri Luitjes opmerkte, is er in de commissie al heel veel over gepraat. Bij de eerste twee agendapunten over het zwembad spraken de coalitiepartijen niet mee. Dat verbaasde Aart Evers van het CDA, maar – zoals hij zelf ook al opmerkte – het is bij dit onderwerp uitkijken om niet in herhaling te vallen. Dus heeft de ChristenUnie erover gezwegen, niet omdat we geen mening hebben over het zwembad, maar om te voorkomen dat we telkens hetzelfde gaan zeggen. Daarom hebben we onze inbreng tot één agendapunt beperkt. En dan nog bekroop mij het gevoel dat ik alle toespraken van alle partijen van te voren had kunnen schrijven. Iedere partij komt altijd met dezelfde standpunten en opmerkingen.
Het enige dat mij altijd prikkelt, is dat de geschiedenis nogal geweld wordt aangedaan. Zo zie je dat je eigen visie op de geschiedenis ook bepaald wordt door het standpunt van je politieke partij. Ongetwijfeld is dat ook bij de ChristenUnie het geval…

Zo heb ik als ChristenUnie raadslid onthouden dat het CDA in 2003 met het voorstel kwam, dat we vanwege de slechte economische omstandigheden geen 500.000 euro moesten uitgeven aan het zwembad, maar 400.000 euro. Niet, zo betoegde CDA fractievoorzitter Jan Verhoef, omdat dit de beste oplossing was, maar omdat er niet meer geld was: we moesten bezuinigen. In 2003 moesten op alle drie de beleidsonderdelen van de wethouder 100.000 euro bezuinigd worden. Wethouder Klaas van de Werf kreeg dus gewoon 100.000 euro minder. We hebben toen ons niet afgevraagd of dat ook wel kon, het moest gewoon. Niet alleen Klaas kwam daardoor in moeilijkheden, ook nu is het blijkbaar te weinig voor het zwembad. Misschien willen we gewoon te veel met te weinig geld. Misschien moeten we daar eens over doordenken. Het onderzoeksbureau Oranjewoud kwam in 2002 tot de conclusie: als je er geen 500.000 in stopt, krijg je moeilijkheden. Dan kun je natuurlijk van alles roepen. Zoals ‘goed manegement’ en ‘creatieve marketing’. Maar geheel onzin waren de opmerkingen van Oranjewoud niet, hebben we intussen geleerd.

In het weekend wordt er Sinterklaas gevierd. Veel gedichten en suprises worden verzonnen. Ik hoop dat iedereen gezellige en leuke dagen heeft gehad. Over twee weken is het kerstfeest. Dan vieren we de komst van de HERE Jezus naar deze aarde om voor onze zonden te betalen. Voor vandaag is het onze opdracht om de taak te volbrengen die ons door de HERE is opgelegd.
Zondagmorgen preekte de dominee in onze kerkdienst over Ester en de moeilijke taak die zij kreeg, om op te komen voor Gods volk in Babel. Zomaar ineens kreeg zij een levensgevaarlijke opdracht. Maar, zoals haar oom Mordechai toen al zei: “Wie weet, waarom juist jij in deze positie geplaatst bent!”
En dat denk ik dan ook vaak. Wie weet, waarvoor ik dit werk in de gemeenteraad moet doen…