We beginnen de week met een fractievergadering waarop we doordenken over de lange termijn. Nu we een keer niet in beslag genomen worden door de raadsagenda of door commissievergaderingen is het heel goed om met elkaar van gedachten te wisselen over wat we nu eigenlijk willen als partij. Al brainstormend komt er van alles boven en we gaan dankbaar naar huis.

Tijdens de commissievergadering van Middelen ontstaan er goede discussies. We spreken over het BAG-systeem en de gevolgen daarvan, wat is er wel en wat niet opgenomen in dit systeem (zie de weblog van vorige week). Alle fracties zijn voorstander van een onderzoek naar het incident aan de Kraakweg. Een goede en intensieve discussie was er vervolgens over noodhulp bij rampen in het buitenland. Uiteindelijk bleek dat de partijen dichter bij elkaar blijven dan het in eerste instantie leek. Oppositiepartijen en de SGP wilden een terughoudend beleid, terwijl ChristenUnie en WijPutten een actiever beleid wilden. Wethouder Nico Gerritsen wist echter een conclusie te trekken waarin iedere partij zich kon vinden. We geven hulp aan het buitenland, maar niet in de eerste hektiek, maar wel tijdens de wederopbouw van het land dat getroffen is door een ramp. Niet meedoen met hypes dus, maar een lange termijn visie, die uitstekend onder woorden werd gebracht door Ingeborg Hovink van WijPutten.

Zaterdagmorgen ga ik om half tien samen met Henk Dekker en Bertus Cornelissen naar de Stationsstraat. We moeten zijn aan het laatste stukje weg vlak voor het station. Daar komt de aansluiting van de weg van de Henslare op de Stationsstraat en daar wordt een rotonde gemaakt. Ook wordt er tegenover de huizen voor de Rimpelerweg een ander plan ontworpen dan daar eerst was. Er zouden daar woningen komen, maar het laatste project van Bijsteren is afgeblazen omdat de huizenmarkt is ingestort. Er zijn nu andere plannen, maar de bewoners van dat stuk van de Stationsstraat hebben daar zo hun vragen bij. We spreken af dat we elkaar ontmoeten bij de Formido. Als ik kom aanfietsen staat er al een groepje mensen. Onder leiding van Bertus gaan we kijken hoe de plannen er concreet uitzien. En “live” is toch altijd beter dan vanaf een kaartje. Ik heb mijn fototoestel meegenomen en ik tref het: de velden zijn wit van de rijp, de zon is aan het klimmen er een beetje een nevel. Dit is Putten op zijn mooist, wie zou hier iets aan willen veranderen! Maar een bewoner van de Stationsstraat brengt mij terug in de werkelijkheid: hier komen dus bedrijven, als de plannen doorgaan. En dan kun je mooie foto’s wel vergeten. We merken: de bewoners zijn niet tegen alle plannen, maar ze willen er wel bij betrokken worden. En die betrokkenheid kan best leuke dingen opleveren. De ideeën over het fietspad dat in de plaats van de Rimpelerweg komt, zijn de moeite van het overdenken waard. Ook hebben ze best zinnige ideeën voor de plannen rond de rotonde. Opnieuw trekken we de conclusie dat luisteren naar de inwoners van ons dorp erg belangrijk is. De bewoners wonen er meestal al jaren, ze weten wat voor type verkeer er over de weg komt. Ik vroeg bijvoorbeeld aan iemand: ‘Is het hier wel eens rustig?’ Hij zei: ‘Jawel, als ’s middags de trein geweest is. Dan komt er een hele lading fietsers langs de Stationsstraat, in zo’n lange rij dat de auto’s daar noodgedwongen kalmpjes achteraan moeten blijven rijden! Dan is het echt verkeersluw hier…’
Mijn indruk is dat de bewoners het goed en fijn vonden dat we langs gekomen waren en niet zomaar aan een nota goedkeuring hebben gegeven. De beide collega’s van Ruimtelijke Ordening (Bertus en Henk) hebben genoeg stof voor nieuwe vragen aan het college.

Als Bertus en ik terugrijden naar huis, is er net een ongeluk gebeurd op de rotonde van de Garderenseweg. We zien mensen toesnellen om te helpen, en Bertus en ik schieten als van zelf ook te hulp. Een auto heeft op de rotonde een mevrouw geraakt en is vervolgens doorgereden. De man die er het eerste bij was, probeert contact te krijgen met het slachtoffer, maar ze heeft het bewustzijn verloren. Iemand belt de politie die meteen ook de ambulance alarmeert. Bertus en ik zorgen voor dekens zodat mevrouw het niet te koud krijgt. Intussen houd ik de klok in de gaten, want dit is wel een mogelijkheid om te kijken hoe snel de ambulance ter plaatse is. De politie is er het eerste, na negen minuten. En na elf minuten is de ambulance aanwezig. Opnieuw ervaar ik hoe lang het wachten op een ambulance duurt. Na vier minuten kijk ik al op de klok: kan ik de ambulance al horen? Nee, nog niet. Na acht minuten denk je: waar blijven ze toch. Elf minuten is niet lang, maar lijkt geweldig lang. Bij elke ramp in Nederland hoor je omstanders zeggen dat het veel te lang duurde voordat de hulpverleners er zijn. Maar dat is vooral psychologisch. Op zo’n moment kruipen de minuten. Terwijl het ambulancepersoneel weer een goede prestatie heeft geleverd! We zien hoe ze snel en doeltreffend te werk gaan bij de zorg voor de patiënte. Bertus en ik gaan naar huis. Naar de warme koffie, want we hebben het flink koud gekregen.