De verkiezingen zijn niet zo heel goed verlopen voor de ChristenUnie. Niet alleen landelijk is er een teruggang, maar ook plaatselijk. Vrijdagavond zat ik erover na te denken hoe je een goede evaluatie zou kunnen doen. Natuurlijk zijn er altijd wel partijmensen die een zorgvuldige analyse maken, maar ik zou graag kiezers willen horen. Wat hebben we gedaan dat die mensen niet meer op ons stemmen, of wat hebben we niet gedaan? Ik zou daar erg benieuwd naar zijn. Wie zou het lef hebben om met duidelijke argumenten de ChristenUnie van oprechte kritiek te voorzien? Want zeggen dat het wel meevalt, of dat we op erger gerekend hadden, dat zijn maar doekjes voor het bloeden. Zijn we te links op christelijk sociaal terrein?  Zijn we te open en te makkelijk als het om de asielzoekers gaat? Onze plaatselijke predikant heeft de afgelopen weken veel gepreekt over de Bergrede. Wat geeft de Here Jezus daar veel levenslessen in. Bereidheid om te lijden, werkelijke ontferming voor de naaste, niet oordelen, dus openstaan voor andermans mening, verdraagzaam zijn, niet jezelf op de voorgrond plaatsen. In welk van deze aspecten zijn we als politici tekort geschoten? Ik probeer altijd de lessen uit de Bijbel toe te passen op het dagelijks leven, dus ook op de politiek. En dat zie ik bij veel van mijn collega’s terug, niet alleen plaatselijk, maar ook landelijk. Maar misschien laten we toch belangrijke aspecten liggen. Laten we dus ons bezinnen en luisteren naar de inwoners en onze achterban. En bidden om wijsheid, zodat we goede keuzes kunnen maken. Wie helpt ons bij die bezinning, en wie helpt ons te bidden?

Dan de raadsvergadering. Het werd niet heel erg laat, maar ook niet vroeg. Eerst een motie vreemd aan de orde van de dag, de derde op rij, vertelde de burgemeester. Ik was benieuwd of dit nieuwe instrument van GemeenteBelangen nu meer succes zou hebben. De ChristenUnie zelf vond deze motie te vroeg. Want er werd in gevraagd om nu al de Hoornsdam uit te sluiten als mogelijke locatie voor een biomassa-erf. Volgens ons kun je niet bij voorbaat al een deel van Putten uitsluiten van een onderzoek, want dan staat er volgende week een actiegroep uit een ander deel van Putten om een uitzondering te vragen. Willen wij dan persé een biomassa-erf op de Hoornsdam? Nee, want dan zouden we ook geen onderzoek laten doen. Dan zouden we gewoon met een voorstel komen voor een biomassa-erf aan de Hoornsdam. We willen dus niet alleen duidelijkheid over de haalbaarheid van het bio-massa-erf, maar ook over de beste locatie.
In de hal van het gemeentehuis sprak ik veel mensen die dat wel begrepen. Natuurlijk wilden ze graag een uitspraak van de raad dat het niet doorging, maar ze hebben nog allerlei mogelijkheden om de raad duidelijk te maken wat hun bezwaar is. Ik ben erg benieuwd naar de ontwikkelingen. Ik zou graag helder hebben wat de bezwaren precies zijn. Want er doen wel veel wilde verhalen de ronde. Als bijvoorbeeld de directeur van het hotel van Nulde een brief schrijft over het verkeerslawaai dat een biomassa-erf geeft, dan denk ik: ja – en die snelweg dan. Hoor je het verkeerslawaai van de Hoornsdam boven de A28 uit? Ook is hij bang dat de stank de hotelgasten verjaagt. Maar de stank van de A28 noemt hij niet. Bovendien, ik ben bij de Kalvergierzuivering geweest – ik dacht van te voren dat dat wel vreselijk zou stinken, en ik was echt verbaasd dat je daar zo weinig van ruikt. Ook de vergister van de firma Dekker ruik je nauwelijks. Terwijl ik elke morgen langs Storteboom fiets aan de Voorhuizerweg, daar heb je vaak zo’n rare bedorven lucht hangen. En dat is vlak bij een woonwijk, vlakbij mijn huis zelfs....

Maar goed, die raadsvergadering. Als een van de laatste agendapunten moest ik nog verdedigen waarom de ChristenUnie gemeentegeld beschikbaar wil stellen voor rampen. De andere christelijke partijen, CDA en SGP, willen dat soort zaken overlaten aan de landelijke overheid. Dan denk ik: natuurlijk moet de landelijke overheid ook haar verantwoordelijkheid nemen, maar dat wil toch niet zeggen dat je lokaal niets hoef te doen. Ik zal een voorbeeld geven van wat ik bedoel. Mijn oudste dochter vroeg op achtjarige leeftijd een keer aan mij: ‘Waarom geven wij niets aan de arme mensen in Oost-Europa?’ Ik antwoordde: ‘Maar meisje, dat doen we echt wel!’ Haar wedervraag was: ‘Maar we brengen toch nooit kleren naar De Aker?’ Ik begreep wat ze bedoelde. Mijn dochter zag niet dat ik geld overmaakte van de bankrekening. Zij zag alleen maar dat ik niets deed. Voortaan werd er vol enthousiasme kleding naar de Aker gebracht. Ja, het is misschien niet efficiënt en er zijn vast nog wel meer argumenten te verzinnen waarom je geen kleding moet geven. Maar het hielp wel het bewustzijn van mijn kinderen te ontwikkelen, om anderen te laten delen in wat wij in overvloed hebben. Misschien geven CDA- en SGP-leden wel meer geld aan mensen in nood dan ik, wie zal het zeggen. Maar ze gaven de indruk dat het hun vooral om de efficiëntie ging en om het afschuiven van de verantwoordelijkheid. Kunnen we van onze luxe in Putten echt niets meer afstaan aan mensen in nood?  Het werd op twitter afgedaan als symboolpolitiek. Nou, een mooi symbool toch! Beter dit symbool dan een symbool van: dat doen ze in Den Haag wel. Een ander CDA lid twitterde “Het gaat hier nergens over”. Ik ben benieuwd of de mensen in nood dat hem nazeggen. Die zeggen misschien wel: laat maar zitten dat geld… of zie ik dat verkeerd. Ja, natuurlijk kun je ook negatieve voorbeelden noemen en je daar achter verschuilen. Lekker makkelijk, maar meer iets voor pubers, dan voor volwassen politiek.
Een CDAer deed op twitter nog de suggestie dat de SGP tot zijn vreugde wat rechtser was geworden. Op zich vreemd voor het CDA dat een jaar geleden nog met PvdA en ChristenUnie regeerde. Maar tot mijn schrik kon hij weleens gelijk hebben. Ook landelijk steken vaak de geruchten de kop op dat de SGP wel oren heeft naar de samenwerking met dit kabinet. Ik moet dan altijd denken aan de harde verwijten die de SGP had aan het adres van de ChristenUnie... Ik ben benieuwd.

Aan het einde van de vergadering nam Gert Westing afscheid. En dat is jammer want daarmee verdwijnt een goede en sympathieke collega. Natuurlijk respecteer ik zijn keuze, maar we zullen hem missen. Ook vanaf deze plek wens ik hem veel sterkte in zijn dagelijks werk en ik hoop dat hij ooit nog een keer terug zal keren in de politiek.