Na een goede vakantie is je eigen dorp toch ook weer mooi. Het is hier goed wonen in een mooie omgeving tussen vriendelijke mensen. Net weer thuis hoorden we het nieuws dat onze vriend en de ChristenUnie-secretaris Luuc Meints ernstig ziek was. Met groot verdriet hoorde we na een paar dagen dat Luuc was overleden. Het lijkt onvoorstelbaar dat we deze energieke man moeten missen als secretaris. Maar nog meer zullen we hem missen als mens en als vriend. Het maakte op mij een diepe indruk, die ik ook maar moeilijk achter mij kan laten. Wat ik ook in de politiek heb gedaan, heb ik altijd met Luuc gedaan. Als GPVers van het eerste uur zijn we gestart. Met vreugde en dankbaarheid hebben wij vanuit het GPV meegewerkt aan de totstandkoming van de ChristenUnie. Soms – en dat is kenmerkend voor Luuc en mij – ging het ons niet snel genoeg. Ja, Luuc was ambtenaar, maar traagheid en stroperigheid was hem vreemd. Ook wist Luuc veel over de inwoners van Putten. Hij vond dat wij als fractie ons altijd moesten inspannen om naar de burgers te luisteren. Maar, merkte hij ook vaak op, je hebt ook een eigen verantwoordelijkheid. Je moet niet altijd luisteren naar de mensen die het hardste schreeuwen. Maar kijk ook naar de feiten. Wie heeft jouw aandacht werkelijk nodig?

Vaak wordt gezegd dat er een kloof is tussen de politiek en de burgers en als ik nu naar de algemene beschouwingen in de Tweede Kamer kijk, weet ik precies wat men dan bedoelt. Gelukkig wordt er ook daar nog heel veel tijd besteed aan de inhoud van de problematiek, want als dat niet het geval was, werd het toch wel ernstig. Ook in Putten is het taalgebruik weleens onnodig beschuldigend en ongenuanceerd. Zomaar roepen dat het college er een puinhoop van maakt. In de krant een artikel schrijven over wat er niet is gedaan door het college, terwijl je bewust dan maar even weglaat wat er wel is gebeurd. Onze tijdelijke burgemeester Van Aartsen had het over de verknuptheid in Putten. Denken we als politieke werkers daar weleens over na?

Jaren geleden is er een prioriteitenlijst gemaakt van onveilige wegen en kruispunten. Die lijst wordt nu gebruikt om de knelpunten op te lossen. De ChristenUnie heeft drie jaar geleden tijdens de jaarlijkse begrotingsraad een motie ingediend met een voorstel tot vrijliggende fietspaden aan de Harderwijkerstraat. Daar kreeg de ChristenUnie toen geen meerderheid voor. Die is er blijkbaar nu wel. Toen ik over de actie van WijPutten las en nu over de actie van de bewoners van de Harderwijkerstraat, dacht ik: de ChristenUnie had toch wel goed geluisterd naar de bewoners van de straat.
Maar eerlijk is eerlijk: we moeten dan wel naar de prioriteitenlijst kijken, want op meerdere wegen en kruispunten in Putten is de situatie onveilig. Kun je de kloof tussen burgers en politiek niet heel goed overbruggen door aan de inwoners te vertellen wat je wel en wat je niet doet en welke prioriteiten je stelt? Met een mooi woord heet het dat je draagvlak moet creëren voor je besluit en dat houdt soms in dat je tegen een groep burgers moet zeggen: nee, nu nog niet, maar we kennen het probleem en we willen er ook wat aan gaan doen.

Kortom: eerlijkheid is belangrijk. Ook eerlijk vertellen waarom iets niet kan, of niet direct. Is dat niet een heel goed blijk van luisteren? Volgens mij wel. Vaak wordt niet-luisteren verward met niet-doen-wat-wij-willen, maar dat is wat anders. De politiek moet leren luisteren naar de inwoners én de inwoners moeten luisteren naar de politiek. Dan kun je met elkaar de kloof dichten. De mensen die kiezen en die gekozen worden leven dichter bij elkaar dan vaak wordt gedacht.