Ik houd meestal niet zo van terugblikken, maar soms ontkom je er niet aan. De commissie Samenleving van 15 december 2011 was een goede en constructieve vergadering. Het verloop van die vergadering is ook besproken in de B&W-vergadering op de dinsdag daarna. Helaas kan ik daar niets over zeggen, want dat is niet openbaar. Wat ik wel kan verklappen, is dat ik niet aangesproken ben op zaken die niet in orde zouden zijn. En het is toch wel leuk voor een voorzitter, dat er uit zo’n lange en intensieve vergadering geen wezenlijke kritiek komt. Verbeterpunten zijn natuurlijk altijd welkom.

Op die commissievergadering werd er, op verzoek van de commissie, gesproken over de problematiek van de Stichting Buitensport Putten. Zoals veel mensen zullen weten, beheert deze stichting het terrein van het sportpark  “De Eendracht”. En op de velden van “De Eendracht” speelt de voetbalvereniging Rood/Wit. Op zich was die bespreking in de commissievergadering al bijzonder. Meestal wordt de agenda bepaald door zaken die het college aan de raad voorlegt. Raadsleden kunnen dan vragen stellen over die zaken en kunnen op die manier gegevens verzamelen om hun standpunt te bepalen. Het college geeft antwoord op de vragen, soms ook ontstaat er een hele discussie, doordat commissieleden met elkaar van mening verschillen en elkaar voor hun standpunt proberen te winnen. Dat zijn geen politieke spelletjes, dat is elkaar overtuigen met behulp  van goede argumenten gebaseerd op feiten.  Maar de problematiek van het financiële tekort van de SBP is door de commissieleden zelf op de agenda gezet. De commissie had dus zelf behoefte om erover te praten. Dat was een goede zaak. De wethouder van sportzaken had immers aangegeven, binnen de door de raad gestelde kaders geen geld meer ter beschikking te kunnen stellen voor de SBP. Dus als de raad wil dat er toch geld beschikbaar wordt gesteld aan SBP, dan moet de raad de kaders voor het college veranderen.  Het is dus goed en duaal om daar met elkaar in het openbaar over te spreken. Iedere partij kon zijn visie en mening geven. Ook hebben de commissieleden onderling gedebatteerd over de SBP. Er werden vragen aan het college gesteld, die door de wethouder van sport beantwoord werden. Ook de SBP zelf heeft het woord gevoerd in de commissievergadering. Niets mis mee dus.
Maar aan het einde van de discussie ontstond de onduidelijkheid: wat wilde men nu van het college? Er werden géén nieuwe kaders gegeven aan het college. De commissie vond dat de wethouder genoeg had gehoord om zelf een voorstel te maken. Maar als commissievoorzitter zie je dat uit de hand lopen, want elk commissielid heeft zijn eigen wensen en eisen. En noch de commissieleden noch de wethouder konden de kaders aangeven waarbinnen het voorstel van het college zou moeten vallen. Een aantal partijen wilde aan de SBP financiële ruimte geven, een aantal wilde dat niet, en de ChristenUnie wilde dit eerst intern bespreken. Want in 2008 was afgesproken dat het beschikbare geld taakstellend was. In Jip-en-Janneketaal: dit geld krijg je van ons, maar niet meer.

Het bleef ondanks mijn aandringen als commissievoorzitter stil als het ging om de kaders. En dat mag natuurlijk. Je kunt als politieke partij denken: de wethouder hoeft niets te doen, ik kom wel met een eigen voorstel. Voor een oppositiepartij is zoiets natuurlijk erg leuk, want je kunt zo buiten het collegeprogramma om ook iets voor elkaar krijgen. Voor een coalitiepartij is het natuurlijk ook mogelijk, maar je moet wel uitkijken dat je het college dan niet voor de voeten loopt en je moet ook even overleggen met de coalitiepartners, maar het kan natuurlijk wel, een eigen voorstel. Het lijkt mij bijvoorbeeld wel een keer leuk.

Maar na 15 december hoorde ik niets van een initiatief-voorstel. Even overwoog ik er zelf mee te komen, want het leek me wel leuk en ik zag ook wel mogelijkheden. Maar voor een commissie-voorzitter is het niet slim om dat te doen; je gooit je onafhankelijkheid als  commissievoorzitter te grabbel en daar voelde ik niet voor. Bovendien ik heb als voorzitter duidelijk de hint gegeven. Maar zoals het vaak gaat, wordt er op het laatst toch wat ondernomen. Maar ja, als je wacht tot een paar dagen voor de raad, dan krijg je dat niet meer rond. Je moet dan nog iedere partij overtuigen en dat is niet makkelijk, want in de politiek lopen nu eenmaal veel mensen rond met een uitgesproken eigen mening – een belangrijke eigenschap, die als zo vaak ook een valkuil is.

Hoewel Okko van Dijk een betrokken en vloedvol betoog hield, wist het CDA de raad niet te overtuigen en dat is jammer. Maar om dan je tegenstanders te beschuldigen van politieke spelletjes, dat gaat mij te ver. Op twitter werd door CDA-raadsleden het woord onverantwoordelijk gebruikt. Hoewel ik de teleurstelling begrijp, gaat dat toch wel een tikje te ver. Een andere mening is niet persé onverantwoordelijk. Als je zelf kiest om niet met een initiatief-voorstel te komen en pas op het laatste moment met een motie vreemd aan de orde van de dag, dan heb je toch zelf voor deze strategie gekozen. Waarom koos het CDA niet voor een goed initiatiefvoorstel, met mogelijkheden voor een amendement? Nee, er werd gekozen voor een motie. Een ongelukkige keuze, want een motie geeft weinig mogelijkheden en hoeft ook nog een keer niet uitgevoerd te worden. De ChristenUnie had op de commissievergadering aangegeven bedenkingen te hebben en het CDA was redelijk enthousiast – is het dan zo raar dat de ChristenUnie verwacht dat het CDA of GemeenteBelangen met een initiatief voorstel komt? Je kunt bij een mislukte actie kijken naar de andere partij, maar het getuigt wel van volwassenheid als je ook naar jezelf kijkt. En dat mis ik wel een beetje op twitter. Zelfreflectie heet dat.

Dat het CDA nu boos is, snap ik als geen ander. De teleurstelling over iets wat je goed bedoelde, kan groot zijn. Maar weet het CDA niet beter of missen ze de politieke ervaring voor een initiatiefvoorstel? Hoe dan ook, beschuldigingen aan het adres van de ChristenUnie vind ik niet terecht. We hebben in de commissievergadering duidelijk gezegd dat we dit zouden willen overleggen in de fractie. En dat hebben we gedaan, zo uitvoerig dat de bode ons uit het gemeentehuis wilde zetten. We hebben ook geluisterd naar Okko van Dijk die even langs kwam tijdens de fractievergadering. We hebben ons standpunt uit 2008 herhaald. Toen hebben we de kaders aangegeven aan het college. Met die kaders heeft wethouder Kleijer het goed geregeld. Door tegenslag is er een te kort ontstaan. Hoe we daaruit gaan komen? Samen met SBP. Maar de oplossing kan niet zijn dat de SBP enkel maar de hand op  hoeft te houden. We hadden verwacht en gehoopt dat er een voorstel gemaakt zou worden, dat door de raad zou worden aangenomen. Ik vind het erg jammer dat dit in Putten maar niet van de grond komt. Want CDA, de verantwoordelijkheid nemen voor SBP had ook kunnen inhouden: een eigen initiatiefvoorstel.

Vind ik nu dat dit alles een schoonheidprijs verdient? Nee, duidelijk niet. Ik hoop dat de partijen hun boosheid een beetje kwijtraken, want dit is niet goed voor de samenwerking. Het is niet constructief om alsmaar naar een ander te wijzen. Er worden dan ook woorden gebruikt die meer kapotmaken dan dat ze iets oplossen. Als er met modder gegooid wordt, wordt iedereen vuil.