Het kan er natuurlijk mee te maken hebben dat ik als groentje in de gemeenteraad nog niet zoveel ervaring heb. En het dus altijd zo gegaan is. Maar eigenlijk wil ik dat niet geloven. In de vorige raadsperiodes zijn toch wel grote besluiten genomen? Waarom besteden we als raad nu dan zoveel tijd aan onderwerpen als hekjes om de vijver, terwijl besluitvormingen over grote onderwerpen als een biomassaerf zo traag verloopt?
Is de raad bang om beslissingen te nemen? Is de verantwoordelijkheid die op de schouders van de raadsleden ligt te groot en durven ze die niet te dragen? Hebben ze geen ballen? Of hebben we teveel partijen die vervreemd zijn van hun idealen en daarom maar zoeken wat de gemiddelde Puttense mening is? Of is het gewoon een stukje onervarenheid en komt het allemaal goed wanneer iedereen zijn draai heeft gevonden in deze raad? Ik weet het niet. Maar het houdt me wel bezig.

De raad is toch gekozen door de bevolking om keuzes te maken? Waarom leggen we het maken van keuzes dan steeds weer terug bij de bevolking? Natuurlijk is inspraak, draagvlak enzovoort belangrijk. Het nieuwe college trekt extra geld uit voor communicatie. Dat moet de raad helpen om tot betere besluitvorming te komen. Maar uiteindelijk moet ergens een beslissing worden genomen. Vaak is dat in de gemeenteraad. Hoe lang blijven we zoeken naar draagvlak totdat er een keuze wordt gemaakt?

Daar zijn we in Nederland wel goed in. Het ‘polderen’ is een typisch Nederlandse activiteit. We vergaderen net zolang tot we consensus hebben. Dat het resultaat net niks is nemen we voor lief. Platpolderen wordt dat ook wel genoemd…

Vorige week kwam ik erachter waarom we Putten dreigen plat te polderen. Het is een nieuwe generatie die aan de macht is. De afgelopen jaren hebben de babyboomers in het bestuur gezeten, de generatie die Nederland heeft opgebouwd en voor wie “groei is goed, meer is beter” in de genen zat. Nu is er een generatie aan de macht die is opgegroeid in de tijd van de ontzuiling, de tijd waarin grote idealen werden omgezaagd, maar ook de tijd van emancipatie, participatie en gelijkheid.

Ik ben geboren in 1975 en bij welke generatie ik hoor laat ik graag door anderen beoordelen. Maar wat ik zie bij de generatie voor mij is doorgeslagen democratie, inspreken tot in het oneindige en feminisme. Maar vooral het ontbreken van idealen. Ik heb een hekel aan die doorgeslagen democratie. Vooral sinds ik merkte dat mijn vrouwelijke collega’s sneller promotie kregen. Maar goed, met mijn persoonlijke frustaties ga ik jullie niet lastig vallen.

Wel begrijp ik de besluiteloosheid van de Puttense gemeenteraad sinds vorige week beter. Het is niet anders, maar het is vooral een generatieprobleem. Daarom roep ik alle raadsleden op om –naast communicatie en draagvlak- nog een paar andere idealen op te zoeken. Idealen voor Putten, waarmee we ons dorp een stukje mooier maken in plaats van platpolderen. En dat mooier maken doen we samen, dat dan weer wel!